หมดเกลี้ยง
…
ณ ห้องทรงพระอักษรในวังหลวง
เจียงจื่ออวี้มองกระบะทรายจำลองภูมิประเทศบนโต๊ะแล้วขมวดคิ้ว
แผ่นดินต้าจิ่งกว้างใหญ่ขึ้นแล้ว แต่ทิศตะวันออก ตะวันตกและทิศเหนือยังมีอาณาจักรอยู่อีกมากมาย ส่วนทางใต้ก็เป็น…มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตที่ต้าจิ่งยังไม่เคยมุ่งหน้าไปสำรวจ
หานเทียนจียืนอยู่ข้างกระบะทราย กล่าวเสียงเบาว่า “ฝ่าบาท สถานการณ์นี้คือกรงล้อมมังกร ราชวงศ์ของอาณาจักรต่างๆ รอบด้านทยอยถูกสังหาร เห็นชัดว่าเป็นการกระทำของกองกำลังเดียวกัน อำนาจที่ราชวงศ์พวกนั้นครอบครองตกอยู่ในกำมือของศัตรูปริศนา ศัตรูอยู่ในเงามืด แต่พวกเราอยู่ในที่สว่าง จะประมาทมิได้พ่ะย่ะค่ะ”
เจียงจื่ออวี้พยักหน้าตอบ “เราเองก็รู้ แต่เรื่องยุ่งยากก็คือพออาณาจักรพวกนั้นถูกผู้อื่นยึดครอง การค้ากับแคว้นอื่นของต้าจิ่งก็ถูกตัดขาดไปด้วย หากอยากเริ่มสงครามก็ได้แต่เริ่มจากภายใน สั่งสมอาวุธยุทโธปกรณ์และเสบียง เราคิดว่าจะรออีกสักหน่อย ยามนี้ภายในแคว้นต้าจิ่งมีทหารกล้านับล้าน ทหารเกณฑ์ที่เตรียมไว้ก็เกือบจะหนึ่งล้านห้าแสนนาย หากรออีกสักสองสามปี เรามั่นใจว่าจะกวาดอาณาจักรรอบข้างทุกแห่งได้แน่”
“ฝ่าบาท ท่านต้องสร้างกองทัพลับที่ประ