หลังจากจัดการกับพี่ชายของเขาเรียบร้อยแล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็กลับไปรับเฮ่อจือหร่านเฮ่อจือหร่านก าลังรอข่าวอยู่ด้วยความกังวล พอเห็นโม่จิ่วเยี่ยกลับมาก็รีบถามทันที่ “เป็นอย่างไรบ้าง พวกเขาบาดเจ็บหรือไม่?”สีหน้าของโม่จิ่วเยี่ยดูหนักอึ้งอยู่บ้าง “หร่านหร่าน เจ้าตามข้าไปที่บ้านพี่ห้าก่อน”ต่อหน้าแม่ยาย โม่จิ่วเยี่ยไม่สะดวกจะพูดให้ชัดเจนนัก เขาเพียงแค่ทักทายเฮ่อฮูหยิน ล็กน้อย แล้วก็จูงมือเฮ่อจือหร่านออกไปด้วยกันเฮ่อฮูหยินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนสกุลโม่กันแน่ แต่ดูจากท่าทางร้อนรนของลูกเขยแล้ว ก็รู้ว่าเรื่องคงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยอย่างไรก็ตาม นางก็รู้จักขอบเขตดี และจะไม่ซักถามเรื่องที่คนอื่นไม่อยากจะพูดถึงโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านมาถึงบ้านของพี่ห้า พี่ห้ากับพี่หกก าลังจะช่วยกันเช็ดตัวให้พี่ชายคนอื่น ๆ พอเห็นทั้งคู่คนมา พวกเขาก็หยุดการกระท า แล้วหลีกทางให้เฮ่อจือหร่านถึงแม้ว่าพี่ห้ากับพี่หกจะเริ่มท าความสะอาดให้แล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ใบหน้าของพี่ชายเต็มไปด้วยรอยคราบด า ๆ ขาว ๆ ดูน่าข า
เฮ่อจือหร่านรู้สึกจนปัญญา พยายามกลั้นหัวเราะ เดินไปข้างหน้าเพื่อจับชีพจรให้พวกเขาเมื่อเห็นนางหยุดมือ พี่ห้าก็ถามอย่างร้อนใจว่า “น้องสะใภ้เก้าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง”“พี่ห้าวางใจได้เจ้าค่ะ พวกพี่ใหญ่น่าจะได้รับการกระทบกระเทือนที่ศีรษะ พักสักสองสามวันก็จะดีขึ้น”ในยุคปัจจุบัน อาการแบบนี้จะได้รับการวินิจฉัยว
