็กน้อย เหล่าสะใภ้จึงมีปฏิกิริยาในที่สุดพี่สะใภ้รองสะอื้นไห้ พูดว่า “ท่านแม่ สามีของข้าก าลังจะตาย ข้าร้องไห้ไม่ได้หรือเจ้าคะ?”ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นพี่สะใภ้รองเป็นแบบนี้จึงก าลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ตอนนั้นเอง พี่รองที่นอนอยู่บนเตียงก็ไอออกมาเบา ๆจากนั้นเขาก็พึมพ าว่า “ข้ายังไม่ตาย…”แม้ว่าเสียงของเขาจะเบามาก แต่หลังจากที่ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งตวาด ในห้องก็เงียบลง ทุกคนจึงได้ยินทุกคนมองไปที่พี่รองเป็นตาเดียวพี่สะใภ้รองโผเข้าหาเขา แล้วเขย่าตัวอย่างแรง
“ท่านพี่ ท่านยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย…ฮือ ๆ ๆ…ดีจริง ๆ ที่ท่านยังมีชีวิตอยู่…ฮือ…”“อืม…” พี่รองถูกเขย่าจนส่งเสียงอี้ ก่อนจะพูดว่า “ข้ายังไม่ตายแต่เจ้าก็เกือบจะเขย่าข้าตายแล้ว”พี่สะใภ้รองจึงรู้ตัวว่าท าอะไรลงไป นางลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว“ขออภัยท่านพี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าคิดว่าท่านตายแล้ว ข้าถึงได้ท าแบบนั้น…”เมื่อเห็นว่าโม่เจียเฉิงฟื้นแล้ว สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้สามก็คิดว่าสามีของตัวเองคงไม่เป็นอะไร ความเศร้าโศกในใจจึงหายไปครึ่งหนึ่งทันที่ตอนนั้น พี่หกก็ยกอ่างน ้าสะอาดพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าที่เพิ่งซักเสร็จเข้ามาในห้องบรรดาพี่สะใภ้มองปราดเดียวก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างพากันเข้าไปหยิบผ้าเช็ดหน้า ช่วยเช็ดท าความสะอาดให้สามีของตนเองขณะที่ก าลังท าความสะอาด พี่ชายคนอื่นก็ทยอยตื่นกันขึ้นมาและเป็นไปตามที่เฮ่อจือหร่านบอกไว้ พวกเขารู้สึกคลื่นไส้และเวียนหัวจริง ๆ……………
