จันทร์กระจ่างดาวพร่างพราย ณ เรือนพักบนเขา
“ยี่สิบสอง ยี่สิบสาม…ยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปด…”
เจียงฉางเซิงนั่งมองทัศนียภาพยามราตรีของเมืองหลวงอยู่บนกิ่งของต้นไม้วิญญาณปฐพี ปากก็กำลังนับจำนวน
เวลาห้ามออกจากเรือนของเมืองหลวงในยามนี้ดึกนัก เวลานี้ยังคงมีแสงไฟสว่างไสวอยู่ เจียงฉางเซิงกำลังนับจำนวนของยอดฝีมือขั้นบรรลุฟ้าที่อยู่เบื้องล่างของภูเขา
เขายังนับโรงเตี๊ยมที่อยู่ในละแวกเขามังกรผงาดด้วย ต้าจิ่งกว้างใหญ่นักจึงมีโรงเตี๊ยมจำนวนนับไม่ถ้วน ทว่าเมื่อมียอดฝีมือมากมายเพียงนี้มารวมตัวกันอยู่ในละแวกใกล้ๆ เขามังกรผงาด พวกเขาจะต้องมีแผนการบางอย่างเป็นแน่
“เทวจิตสามคน บรรลุฟ้าสามสิบหกคน ขบวนทัพไม่เล็กเลย หากเป็นเมื่อสามสิบปีก่อนคงไม่อาจเห็นภาพเช่นนี้ได้”
เจียงฉางเซิงพึมพำกับตนเอง ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ไม่ได้รับรางวัลรอดชีวิตมานานมากแล้ว ควรจะมาได้แล้ว!
ซึ่งนี่ก็คือสาเหตุที่เขามอบมรดกของหอมังกรมหายานให้เจียงจื่ออวี้ ประการหนึ่งเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ต้าจิ่ง อีกประการหนึ่งก็เพื่อเก็บตัวรอโอกาส
ผู้ฝึกยุทธ์แย่งชิงชัยชนะกัน นานวันเข้าย่อมมีคนที่หลงลืมความแข็งแกร่งของเจียงฉางเซิง หรือไม่ก็ไม่ยอมเชื่อ จากนั้
