เขากระโดดลอยตัวขึ้นไปกลางอากาศ ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง คนชุดดำผู้หนึ่ง สวมชุดดำไปทั้งตัว เผยเพียงดวงตาและจมูกออกมา เขามีความตื่นเต้นยินดีอยู่เต็มดวงตา
“วันนี้หากข้าขโมยวิชาวิถีสวรรค์พิภพในตำนานไปได้ จะต้องกลายเป็นเรื่องโจษจันในยุทธภพแน่ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันใด ยามมาอยู่ตรงหน้าข้าก็เป็นเช่นเรื่องสมมติทั้งสิ้น!”
คนชุดดำคิดอย่างดีอกดีใจ เขากระโดดข้ามประตูทางเข้าอาราม เคลื่อนไหวอย่างว่องไว ศิษย์ที่กำลังฝึกยุทธ์อยู่ในลานต่างๆ ระหว่างทางล้วนไม่ได้สังเกตเห็นเขา
หลายวันมานี้เขาอาศัยฐานะของผู้ที่มาทำบุญเข้ามาสำรวจพื้นที่ต่างๆ ในอารามมังกรผงาดจนเข้าใจละเอียดแล้ว แม้เขาจะไม่เคยได้พบกับท่านเซียนฉางเซิง แต่เห็นชัดว่าที่ต่างๆ ที่ไม่ให้เขาเข้าไปจะต้องซุกซ่อนที่พำนักของท่านเซียนฉางเซิงไว้เป็นแน่
…ค้นให้หมด!
ทว่าเขาโชคดียิ่งนัก จึงสามารถคลำหาเรือนพักของเจียงฉางเซิงได้ในทันที
ไป๋ฉีที่นอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้พลันลืมตาขึ้น คนชุดดำตื่นตกใจจนรีบหดหัวเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังกำแพงลานทันที เขาสะกดลมหายใจ ควบคุมสติ เคลื่อนลมปราณไปตามเคล็ดวิชา ทำให้กลิ่นอายของตนกลายเป็นความว่างเปล่า
ไป๋ฉีพึมพำ “แปลกจริง…รู้สึกไปเองหรอกหรือ…”
