อบซุกไว้ในอกเสื้อสองลูกแล้วเอาออกไปก็ไม่มีใครรู้ด้วยเหตุนี้ ไร่แตงจึงมีแต่คนในบ้านเป็นคนดูแลหลานเอ๋อร์พยุงเฮ่อจือหร่านเดินมา กระทั่งห่างจากไร่แตงอยู่บ้างกลิ่นหอมหวานก็โชยมาปะทะใบหน้า
“ฮูหยินเก้าเจ้าคะ ตอนที่ข้าเคยมากับท่านครั้งก่อน ยังไม่มีกลิ่นหอมแบบนี้เลยนะเจ้าคะ!” หลานเอ๋อร์ดูตื่นเต้นมากไร่แตงนี้นางมาตรวจดูกับฮูหยินเก้าบ่อย ๆ กล่าวได้ว่าแตงหอมเหล่านี้ล้วนเติบโตมาภายใต้สายตาของนางนอกจากนี้นางยังคอยมาถอนหญ้าอยู่บ่อย ๆ ไร่แตงที่นางดูแลอย่างพิถีพิถัน ยามนี้ออกดอกออกผลแล้ว หลานเอ๋อร์จะไม่ดีใจได้อย่างไรทั้งสองเดินเข้าไปใกล้ไร่แตง กลิ่นหอมหวานยิ่งเข้มข้นขึ้นพวกสุนัขที่คอยเฝ้าอยู่เห็นเจ้าของมาก็พากันส่ายหัวกระดิกหางเข้ามาใกล้เฮ่อจือหร่านลูบหัวพวกมันทีละตัว แล้วพาหลานเอ๋อร์เดินเข้าไปในไร่แตงด้วยกันดูจากสภาพของแตงหอมเหล่านี้คงจะสุกแล้วครึ่งหนึ่งเฮ่อจือหร่านเด็ดผลแตงที่อยู่ใกล้ตัว แล้วแบ่งชิมกับหลานเอ๋อร์ครึ่งหนึ่งหลานเอ๋อร์กัดค าหนึ่ง เพลิดเพลินกับรสชาติจนต้องหรี่ตาลง“ฮูหยินเก้า แตงหอมนี้หวานจริง ๆ อร่อยกว่าผลไม้ในวังเสียอีกเจ้าค่ะ”
องค์หญิงสี่ปฏิบัติกับนางและอวี่เอ๋อร์ราวกับพี่น้อง มีของอร่อยอะไรก็มักแบ่งปันให้พวกนางเสมอ พูดได้ว่าผลไม้ชั้นสูงในยุคนี้หลานเอ๋อร์โชคดีได้ลิ้มลองมาแล้ว
บทที่ 403 ตามหาสกุลโม่
ผลไม้ที่หลานเอ๋อร์เคยกินมาก่อนหน้านี้ เมื่อเทียบกับแตงหอมนี้แล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้า
