“จิ่วเยี่ย พวกเจ้าอาศัยอยู่ที่นี่ เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าหากจักรพรรดิซุ่นอู่รู้ว่าพวกเรายังมีชีวิตอยู่ เขาจะท าอย่างไร?”ไม่ใช่ว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เพียงแต่ช่วงนี้เขาก าลังวุ่นวายกับเรื่องในบ้าน อีกทั้งยังต้องออกไปตามหาร่องรอยของบิดากับพี่ชาย และยังคิดหาวิธีรับมือที่ดีไม่ได้ จึงปล่อยเรื่องเหล่านี้ไปอีกอย่าง เขาเฝ้าระวังอยู่ตลอดเวลาว่ามีสายลับที่จักรพรรดิซุ่นอู่หรือหนานเจียงส่งมาหรือไม่เขาตั้งใจว่าหลังจากช่วยบิดากับพี่ชายกลับมา และจัดการเรื่องในบ้านเรียบร้อยแล้วค่อยหาวิธีรับมือตอนนี้เมื่อบิดาเอ่ยถาม โม่จิ่วเยี่ยจึงส่ายหน้าจนใจ “ข้ายังไม่มีวิธีรับมือที่ดีในตอนนี้ขอรับ”โม่ฉิงได้ยินโม่จิ่วเยี่ยพูดเช่นนั้นก็ถอนหายใจแม้ว่าในใจของเขาจะมีแผนการอยู่บ้าง แต่การท าเรื่องเช่นนี้หากไม่มีเงินในมือก็คงเป็นไปไม่ได้ส่วนเฮ่อจือหร่านที่เงียบมาตลอด ในใจนางก็คิดเอาไว้บางอย่างแล้ว ขณะเดียวกันก็มองความคิดบางอย่างของโม่ฉิงออกด้วย
“ท่านพ่อ เรื่องเงินทองไม่ต้องกังวลไปหรอกเจ้าค่ะ ข้าสามารถหาทางแก้ไขได้”ก็แค่การแอบเลี้ยงทหารเอาไว้ไม่ใช่หรือ?ยากตรงไหนกัน?นางไม่เพียงมีพื้นที่มิติ มีเงินที่ใช้ไม่หมด แต่ยังมีอาวุธที่ทรงพลังอีกด้วยการเลี้ยงดูทหารไม่จ าเป็นต้องมีทหารนับหมื่นนับแสนคน แค่มีทหารฝีมือดีสักหนึ่งพันแปดร้อยคนก็เพียงพอแล้วยิ่งไปกว่านั้น นับตั้งแต่การบุกรุกของคนจากชนเผ่าหมานอี๋ครั้งก่อน นางก็มีคว
