ตามหลักแล้ว เมื่อตัวกู่ลูกรับรู้ถึงอันตราย มันมักเลือกจะหลบซ่อนลึกเข้าไปในร่างกายของมนุษย์แต่กู่ลูกตัวนี้กลับแตกต่างออกไป มันเหมือนหนูตัวน้อยที่ตกใจกลัว โผล่หัวออกมาแล้วก็กลับเข้าไป ราวกับสูญเสียทิศทางแม้ว่าเรื่องนี้จะไม่สามารถอธิบายได้ แต่เมื่อมองจากภายนอกแล้วก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย“ท่านพี่ เตรียมขวดกับคีมคีบให้ข้าด้วย”โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจความหมายของภรรยาทันที่ เขาวางส าลีและน ้ายาฆ่าเชื้อไว้ด้านข้าง แล้วรีบน าสิ่งของมาอย่างรวดเร็วเฮ่อจือหร่านสีหน้าจริงจัง ด้วยความเร็วมือของนาง โอกาสที่จะคีบกู่ลูกออกมาจากรูเลือดได้ส าเร็จนั้นมีน้อย นางจึงได้แต่ฝากความหวังไว้กับโม่จิ่วเยี่ย เพราะเขามีวรยุทธ์ การเคลื่อนไหวย่อมเร็วกว่านางแน่นอน“ท่านพี่ ท่านต้องลงมือรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่กล้ารับประกันว่ากู่ลูกจะมุดไปที่ไหน”ต าแหน่งที่อยู่ใกล้หัวใจเช่นนี้ หากกู่ลูกหนีไปทางนั้น ผลที่ตามมาคงไม่อาจคาดเดา
ถึงแม้จะมีความกังวลเช่นนี้ แต่เฮ่อจือหร่านก็ไม่กล้าพูดออกมาในช่วงเวลาที่ส าคัญ นางไม่อยากสร้างแรงกดดันให้กับโม่จิ่วเยี่ย หากโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกประหม่าเกินไปและท าพลาด ทุกอย่างก็จะไม่คุ้มค่าโม่จิ่วเยี่ยเม้มริมฝีปาก จ้องมองกู่ลูกที่ยังคงโผล่หัวออกมาอยู่นาน ก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ ราวกับว่าตัดสินใจอะไรบางอย่างเขาจับคีมอย่างมั่นคง เฮ่อจือหร่านแทบมองการเคลื่อนไหวของเขาไม่ทัน กู่ลูกก็ถูกคีมคีบใส่เข้าไปในขวดแล้วกู่
