ยงค าว่าขาดรุ่งริ่งเท่านั้นที่จะบรรยายได้ผมสีเงินของเขาพันกันยุ่งเหยิง
ยิ่งกว่านั้น เมื่อมองชายผู้นี้เพียงแวบแรก อีกฝ่ายก็ดูราวกับศพแห้ง ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆในมือของเขายังคงก าเงินกระดาษอยู่ ข้างหน้ามีอ่างทองแดงภายในนั้นมีขี้เถ้าจากเงินกระดาษที่ถูกเผาเห็นได้ชัดว่าคนคนนี้นั่งคุกเข่าอยู่ที่นี่เพื่อเผาเงินกระดาษให้กับคนที่อยู่ในโลงพวกเขารู้สึกหายใจไม่ออกอย่างน่าประหลาด รีบกรูกันเข้าไปโม่จิ่วเยี่ยค่อย ๆ ปัดผมสีเงินที่ปิดบังใบหน้าของชายคนนี้ออกเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา ทุกคนต่างก็น ้าตาคลอเบ้า“ท่านพ่อ”“เป็นท่านพ่อจริง ๆ”พี่ใหญ่ท าท่าจะยื่นมือไปสัมผัสโม่ฉิง แต่ถูกโม่จิ่วเยี่ยห้ามไว้เมื่อถูกขัดขวาง พี่ใหญ่ก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจ เขาเห็นว่าน้องเก้าในตอนนี้ฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก การที่เขาขัดขวางไว้ย่อมมีเหตุผลแน่นอนหลังจากขวางพี่ใหญ่แล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็ยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวังและวางไว้ใต้จมูกของโม่ฉิงเพื่อตรวจสอบลมหายใจของเขา
มองจากสีหน้าที่ดูไม่ดีของเขา ก็สามารถบอกได้ว่าอาการของบิดาไม่ค่อยดีนักพี่รองถามอย่างร้อนใจว่า “น้องเก้า ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง?”โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตอบทันที่ แต่กลับเลียนแบบท่าทางที่เฮ่อจือหร่านเคยท า วางมือลงบนหลอดเลือดแดงบนคอของบิดา ก่อนจะเห็นเขาถอนหายใจโล่งอก“ยังดี ท่ายพ่อยังมีลมหายใจอยู่”เมื่อได้ยินว่าบิดายังมีลมหายใจ พี่หกรีบเข้าไปใกล้ทันที่“พวกเรารีบพาท่านพ่อ
