“สักวันหนึ่ง หากเจียงหลัวกลับมา เขาจะมาแย่งชิงราชบัลลังก์หรือไม่”
เจียงฉางเซิงขบขัน ตอบว่า “อย่าคิดเหลวไหลน่า”
จะว่าไปแล้วตำแหน่งองค์รัชทายาทของราชวงศ์จิ่งก็เหมือนคำสาปร้าย ทุกคนล้วนไม่เคยได้พบจุดจบที่ดี
ฮวาเจี้ยนซินยิ่งกังวล มือขวากุมข้างแก้ม สายตามองไปยังท้องนภา เห็นชัดว่ากำลังแต่งแต้มจินตนาการบางอย่างใส่สมองของตนเองอยู่
เจียงฉางเซิงหัวเราะ “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก มีข้าอยู่นะ”
“หากเจียงหลัวกลับมาห้าสิบหกสิบปีหลังจากนี้เล่า”
“ข้าก็ยังอยู่”
“ก็ได้เจ้าค่ะ หลวงจีนเทวะตัดใจอายุยืนยาวร้อยปีได้ ท่านย่อมทำได้เช่นกัน”
ความกังวลบนใบหน้าของฮวาเจี้ยนซินมลายหายไป นางยิ้มถามว่า “ระยะนี้ หลิงเซียวจะพาคนลงจากเขาไปฝึกวิชาแล้ว ท่านไม่เป็นห่วงหรือ”
หลิงเซียวคือศิษย์คนเล็กของเจียงฉางเซิง เขาเป็นเด็กผู้มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมที่สุดจากเด็กที่เมิ่งชิวซวงเฟ้นหามา แล้วก็เป็นตัวเลือกตำแหน่งศิษย์พี่ใหญ่รุ่นต่อไป แต่จนปัญญาที่เขามีนิสัยขี้อาย แม้แต่ยามอยู่ต่อหน้าเจียงฉางเซิงผู้เป็นอาจารย์คนนี้ก็ยังมีท่าทีอึดอัด
เจียงฉางเซิงเอ่ยว่า “เขาอายุสิบเก้าปีแล้ว แม้จะยังอยู่ห่างจากขั้นบรรลุฟ้าอีกช่วงหนึ่ง แต่ได้ลงเขาไปฝึกวิชาสักหนก็
