ข้าวปั้นน้อยเหมือนจะเห็นถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ มันไม่ได้ออดอ้อนหรือท าตัวน่ารักทันทีที่เห็นเจ้าของ แต่กลับพินิจมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียดขณะเดียวกัน สัตว์เลี้ยงตัวน้อยก็ตอบรับเจ้าของด้วยเสียง “อือๆ”เฮ่อจือหร่านชี้ไปข้างหน้าพลางกล่าวว่า “ข้าวปั้นน้อย เรียกพวกสุนัขเหล่านั้นกลับมาเถอะ”เหตุผลที่นางท าเช่นนี้ เพราะไม่ต้องการให้ยาสลบท าร้ายพวกมันแค่พวกสัตว์เลี้ยงตัวน้อยได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ก็ท าให้นางเจ็บปวดใจมากพอแล้ว หากพวกมันต้องถูกท าให้สลบอีก นางคงไม่สามารถก้าวข้ามความรู้สึกผิดในใจได้ข้าวปั้นน้อยเชื่อฟังมาก หลังจากส่งเสียงร้องแปลก ๆ ไปทางฝูงสุนัข ก็เห็นพวกสุนัขเหล่านั้นวิ่งมาทางนางอย่างรวดเร็วราวกับหนีสัตว์ร้ายหรือน ้าท่วมใหญ่พร้อมกันนั้น เฮ่อจือหร่านก็ตะโกนบอกพี่เจ็ด “พี่เจ็ด ลงมือเลย!”ทันทีที่นางพูดจบ พี่เจ็ดก็ปิดปากและจมูกของตัวเอง โปรยผงสีขาวใส่ชนเผ่าหมานอี๋ที่อยู่ตรงหน้า
พริบตานั้น ชนเผ่าหมานอี๋ที่ก าลังล้อมเข้ามาหาเขาก็ล้มลงทั้งหมดโชคดีที่พี่แปดอยู่ห่างออกไปอีกหน่อย จึงไม่ได้รับผลกระทบไปด้วยพี่เจ็ดเคยพลาดท่าเพราะยาสลบในสนามรบ จึงกลายเป็นหุ่นเชิดของปรมาจารย์ซือเหมิงไปบัดนี้เมื่อเขาเห็นผงสีขาวที่คล้ายคลึงกัน ก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองให้อยากหลบหนี แต่แม้จะบีบจมูกปิดปากไว้ เขาก็ยังได้กลิ่นยาสลบอยู่บ้าง และพาให้รู้สึกมึนงงเล็กน้อยเห็นได้ชัดว่ายาสลบที่น้องสะใภ้เก้าให้มานั
