แสงแดดเจิดจ้า ขบวนรถเคลื่อนตัวไปบนทางหลวง
บนรถโดยสารท่องเที่ยว หลินอันนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ ตาหรี่ปรือ โลหิตดับสูญสีแดงเข้มราวกับมีชีวิตวนเวียนอยู่รอบกายเขา สั่นสะเทือนอยู่ตลอดเวลา
รถบรรทุกที่บรรทุกเต็มคันสี่คันและรถโดยสารหนึ่งคัน เขาตั้งใจจะพาคนกลับไปครึ่งทางก่อน แล้วค่อยรับเกาเทียนมา ระยะการสื่อสารหนึ่งร้อยกิโลเมตรในทีม ไม่ใช้ก็เสียเปล่า
ขบวนรถที่เหลือยังคงขนของอยู่ที่สถาบันวิจัยอาวุธ เพราะอย่างไรเสียยุทโธปกรณ์ทดลองที่กระจัดกระจายก็มีมากเกินไป และอาหารในสถาบันวิจัยก็ไม่มากแล้ว หลินอันก็เลยให้ผู้ปลุกพลังสองสามคนของฐานที่มั่นอยู่ที่นั่น ให้พวกเขาไปหาอาหารในเมืองเล็กๆ กลับมา ช่วยไม่ได้…เสบียงในแหวนของเขาตอนที่กลับฐานที่มั่นครั้งที่แล้วก็โยนเข้าคลังไปหมดแล้ว เหลือไว้เพียงปริมาณที่หน่วยรบหนึ่งหน่วยกินได้สามเดือน
รถโดยสารเคลื่อนตัวไปอย่างมั่นคง
โม่หลิงหลับอยู่ทางขวามือ เวินหย่านั่งอยู่ทางซ้ายข้างหน้าต่างกำลังขีดๆ เขียนๆ จางเถี่ยนั่งยองๆ อยู่บนรถกำลังง่วนอยู่กับปืนกลแกตลิงรุ่นทดลองที่เขารัก ตามคำพูดของเขา เขาอยากจะดัดแปลงปืนกลแกตลิงให้เป็นแบบที่พ่นไฟสีฟ้าออกมาได้ เพื่อการนี้ก็ได้รบกวนพันเอกฉ
