มีเพียงพี่สะใภ้สี่ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมจากไปไหนโม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าพี่สะใภ้สี่เป็นห่วงสามีนาง จึงไม่กล้าไล่นางออกไปตรง ๆ แต่กลับแบกพี่สี่เดินไปยังห้องของตนเอง“พี่สะใภ้สี่ ข้าอยู่ช่วยรักษาพี่สี่ก็พอแล้ว หร่านหร่านต้องใช้สมาธิในการรักษาเขา ก่อนที่ข้าจะเปิดประตู ห้ามผู้ใดมารบกวนเด็ดขาด”พี่สะใภ้สี่มองน้องเก้าแบกสามีของนางจากไป นางยืนอยู่ที่เดิมพลางพยักหน้างุนงง “ได้”……หลังกลับมาถึงห้อง โม่จิ่วเยี่ยลงกลอนประตูให้เรียบร้อย แล้วเฮ่อจือหร่านก็พาทั้งสองคนเข้าไปในพื้นที่มิติทันที่ข้าวปั้นน้อยที่ก าลังกินหน่อไม้อยู่ในพื้นที่มิติเห็นเจ้าของมา ก็รีบโยนหน่อไม้ในมือทิ้งแล้ววิ่งเข้าไปออดอ้อนทันที่ตอนนี้เฮ่อจือหร่านก าลังจะรักษาพี่สี่ จึงไม่มีเวลามาสนใจเจ้าตัวน้อยแต่เมื่อเห็นสีหน้าน่าสงสารของมัน นางก็ไม่อาจท าให้มันผิดหวังได้ เฮ่อจือหร่านจึงต้องอุ้มมันไว้ครู่หนึ่ง แล้วหยิบขนมอร่อย ๆมากมายมาล่อให้เจ้าตัวน้อยออกไปเล่นเอง
ในยามนั้น โม่จิ่วเยี่ยเปลี่ยนเป็นชุดผู้ช่วยผ่าตัดด้วยความคล่องแคล่ว ท าความสะอาดฆ่าเชื้อห้องผ่าตัดอย่างทั่วถึงเฮ่อจือหร่านก็เช่นกัน หลังจากฆ่าเชื้อเรียบร้อยแล้ว นางก็เข้าไปในห้องผ่าตัดอาการของพี่สี่นั้นพิเศษมาก ตามหลักแล้วกระดูกขาที่หักไปและกล้ามเนื้อที่ตายควรผ่าตัดสองครั้งจึงจะเหมาะสมแต่ในตอนนี้มีหลายสถานการณ์ที่ไม่อ านวยให้เฮ่อจือหร่านท าเช่นนั้นได้ นางจึงต้องพยายามรักษาให้เสร
