เฮ่อจือหร่านรู้ว่าตอนนี้พวกนางยังอยู่ในความเศร้าโศก เมื่อครู่นางเพิ่งพูดไป ก็หวังว่าพวกนางจะมีทิศทางที่ชัดเจนส าหรับอนาคตหากพวกนางไม่เต็มใจจริง ๆ เฮ่อจือหร่านก็จะไม่บังคับ“ข้าเคารพความคิดของพวกเจ้า และหวังว่าพวกเจ้าจะเข้าใจความหมายของข้า สภาพแวดล้อมของสกุลโม่เจ้าก็เห็นแล้ว ตอนนี้พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ในบ้านไม่จ าเป็นต้องมีคนรับใช้ แค่ทุกคนช่วยกันท างานก็พอ”หลานเอ๋อร์พยักหน้า “ฮูหยินเก้าวางใจได้ พวกเราจะขยันท างานแน่นอนเจ้าค่ะ”เฮ่อจือหร่านโบกมือให้ทั้งสอง “พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ ต่อไปนี้จะพูดก็แค่พูด ไม่ต้องคุกเข่าไปมาหรอก”หลานเอ๋อร์เชื่อฟัง ดึงอวี่เอ๋อร์ลุกขึ้นมา“ฮูหยินเก้าไม่ต้องห่วง พวกเราจะพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตของที่นี่ จะไม่เป็นภาระของสกุลโม่อย่างแน่นอน”ท่าทีของหลานเอ๋อร์ท าให้เฮ่อจือหร่านพอใจมาก นางโบกมือ“ข้าจะพักผ่อนสักหน่อย ถ้าไม่มีอะไรก็อย่าเข้ามารบกวน ส่วนที่พักของพวกเจ้า ไปหาพี่สะใภ้ใหญ่ให้นางจัดการเถอะ ในบ้านยังมีห้องว่างอีกสองสามห้อง”
หลานเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์ค านับแล้วหมุนตัวจากไปในห้องเหลือเพียงเฮ่อจือหร่านคนเดียว ตอนนี้ยังเป็นช่วงกลางวันและนางก าลังตั้งครรภ์ ทุกคนในครอบครัวจึงให้ความส าคัญกับนางมาก นางไม่กล้ารับรองว่าอีกสักพักจะไม่มีใครมาหาดังนั้น นางจึงใช้จิตส านึกเข้าไปตรวจสอบในพื้นที่มิติตอนนี้ สิ่งที่นางสนใจมากที่สุดคือไข่มุกสีด าแดนใต้ตอนนางขโมยของมากมายมา
