่อจือหร่านเห็นแม่สามีมาจึงตั้งใจจะลุกขึ้น แต่ถูกฮูหยินผู้เฒ่ากดตัวไว้“เจ้านอนลงเถอะ แค่การตั้งครรภ์ก็เหนื่อยอยู่แล้ว ยังต้องเดินทางไกลมาอีก”
“ท่านแม่รู้เรื่องแล้วหรือเจ้าคะ?”ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มพลางนั่งลงข้าง ๆ นาง “เพิ่งได้ยินจิ่วเยี่ยเล่าให้ฟังเด็กคนนี้ก็จริง ๆ เลย เรื่องใหญ่อย่างเจ้าก าลังตั้งครรภ์ก็ยังไม่รีบบอกข้า”นี่เป็นครั้งแรกที่เฮ่อจือหร่านเห็นแม่สามียิ้มเบิกบานเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายคงรอคอยหลานใจจดใจจ่อ“ท่านแม่ ข้าสบายดี ระหว่างทางสามีดูแลข้าเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ”ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยก็เดินตามมาด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นมารดาของตนเองตื่นเต้นเช่นนี้“ท่านแม่ ต่อไปข้าจะดูแลหร่านหร่านให้ดี ท่านรอก่อนเถอะขอรับอีกไม่นานท่านจะได้อุ้มหลานชายตัวอ้วนแล้ว!”ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นลูกชายท าสีหน้าโง่ ๆ ก็อดข าไม่ได้ พูดว่า “ดีแล้ว แม่จะรอดูพวกเจ้าเลี้ยงลูกเอง”บุรุษสกุลโม่ได้ยินว่าน้องสะใภ้เก้าตั้งครรภ์ต่างก็ดีใจเช่นกันแต่เรื่องแบบนี้พวกเขาซึ่งเป็นบุรุษตัวโตไม่เหมาะจะมาเยี่ยม จึงต่างกลับไปเรียกภรรยาของตนให้มาแทนพี่สะใภ้ทั้งหลายได้ยินข่าวก็ทยอยมากันทั้งหมด บนใบหน้ามีแต่ความยินดีและอิจฉา แต่ไม่มีใครริษยาเลย แสดงให้เห็นถึงจิตใจอันบริสุทธิ์ของพวกนาง
โดยเฉพาะพวกพี่สะใภ้ที่เพิ่งได้สามีกลับคืนมา ทุกคนต่างก้มลงมองหน้าท้องแบนราบของตัวเองโดยไม่รู้ตัวเพราะตอนนั้นเฮ่อจือหร่านพบว่าพวกนางถูกวางยาพิษท าให้ไม
