ให้เขาไปดูเองอย่างลึกลับ
อีกด้านหนึ่ง ที่นี่ก็สามารถใช้เป็นที่หลบภัยแห่งที่สองได้ หากการต้านทานฝูงซอมบี้ล้มเหลว อย่างน้อยก็ยังสามารถอาศัยที่นี่สร้างฐานที่มั่นแห่งที่สองได้ และความลับมากมายก็สามารถนำมาไว้ที่นี่ได้ เพราะอย่างไรเสียฐานที่มั่นมีคนเยอะปากแยะ ยากที่จะรักษาความลับได้ เช่น ทารกปีศาจ และศูนย์สื่อสารดาวเทียมที่วางแผนไว้ในอนาคต
ตลอดทาง จางเถี่ยชะโงกหน้าชะโงกหลัง ดูเหมือนจะทำตัวลับๆ ล่อๆ
“หัวหน้าหลิน ที่นี่ต่อไปก็เป็นของพวกเราแล้วเหรอ!?”
หลินอันเหลือบมองเจ้าหมียักษ์ที่ลูบๆ คลำๆ ไปทั่ว ไม่วายแอบยัดของใส่กระเป๋าตัวเองอย่างจนใจ
“แกรู้แล้วยังจะทำแบบนี้อีก เดี๋ยวติดต่อคนข้างนอก ให้พวกเขาย้ายไปให้หมดก็พอแล้ว”
ไม่รู้ว่าเป็นความเคยชินหรือไม่ ทุกครั้งที่จางเถี่ยตามออกมา เห็นของดีก็ชอบยัดใส่กระเป๋า ไม่ก็เก็บห่อกลับไป ตามหลักแล้วไม่ควรจะมีนิสัยแบบนี้นี่นา หลินอันจำได้ว่าเจ้าหมียักษ์เคยบอกว่าตนเองทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย…
หลังจากผ่านประตูนิรภัยมาสองสามบาน ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงคลังเก็บยุทโธปกรณ์
ที่เห็นคือประตูโลหะที่เสริมความหนา กว้างสิบสองเมตร สูงห้าเมตร ประตูสีเงินขาวสลักคำว่า ‘อา