ชายคนนั้นก้มหน้าลง กระทั่งทั้งสองคนจะเดินเข้าไปใกล้ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ราวกับเป็นซากศพโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นทันที่ เขาเดินไปข้างหน้าและค่อย ๆยกใบหน้าของชายคนนั้นขึ้น“พี่เจ็ด ท่านอยู่ที่นี่จริง ๆ”โม่หยวนเช่อหลับตาสนิท เขาอยู่ในสภาพหมดสติ ตรงมุมปากจมูก และหางตาของเขามีรอยเลือดให้เห็นเฮ่อจือหร่านยื่นมือไปตรวจลมหายใจของเขา“เขายังมีชีวิตอยู่”เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของโม่หยวนเช่อ โม่จิ่วเยี่ยก็น ้าตาคลออีกครั้ง ตอนนี้เขาอยากจะฆ่าพวกที่ท าร้ายบุรุษสกุลโม่ให้สิ้นซากนักเฮ่อจือหร่านรู้ว่าเขารู้สึกเสียใจ จึงเดินเข้าไปตบไหล่เขาเบา ๆเอ่ยเตือนว่า “ท่านอย่าเสียใจเลย รีบพาพี่เจ็ดออกไปจากที่นี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”โม่จิ่วเยี่ยพยายามสงบสติอารมณ์ “ได้”
พูดจบ เขาก็หยิบกุญแจออกมาและปลดโซ่ตรวนที่ล่ามโม่หยวนเช่อไว้ เฮ่อจือหร่านโบกมือหนึ่งครั้งส่งคนเข้าไปในพื้นที่มิติให้นอนอยู่ในห้องผ่าตัดพวกเขารีบออกจากคุกใต้ดินอย่างรวดเร็ว แล้วหาที่ซ่อนตัวเพื่อเข้าพื้นที่มิติโดยไม่สนใจอาการบาดเจ็บอย่างอื่นของโม่หยวนเช่อ สิ่งแรกที่เฮ่อจือหร่านต้องท าคือการช่วยเขาก าจัดพิษกู่ออกโม่จิ่วเยี่ยคุ้นเคยกับขั้นตอนการน าพิษกู่ออกมาเป็นอย่างดีแล้วเขาไม่ต้องรอค าสั่งจากเฮ่อจือหร่านก็ท าหน้าที่ผู้ช่วยได้เฮ่อจือหร่านน าหนอนกู่ออกจากร่างของโม่หยวนเช่อด้วยความช านาญ แล้วเก็บมันเข้าไปในภาชนะหลังจากก าจัดพิษกู่ได้ส าเร็จ เฮ่อจือ
