งได้พบตัวโม่ซิวเหยียนก็ถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดส าหรับทั้งคู่แล้วอีกทั้งจากการสอบสวนหวงสวี่ ก็ดูเหมือนว่าคนพวกนี้อาจจะไม่รู้อะไรมากไปกว่าเขาเพื่อออกจากที่นี่เร็ว ๆ และรักษาโม่ซิวเหยียน โม่จิ่วเยี่ยจึงสังหารคนทั้งสามนั้นทันที่ แล้วพาเฮ่อจือหร่านกระโดดออกจากปากบ่อตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว วิสัยทัศน์ตอนลงเขาในยามนี้คงไม่ดีนัก ดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจเข้าไปในพื้นที่มิติ เพื่อตรวจดูอาการของโม่ซิวเหยียนก่อนเมื่อกลับเข้าไปทั้งสองก็เห็นข้าวปั้นน้อย ก าลังพยายามปีนขึ้นไปบนโต๊ะผ่าตัดอย่างยากล าบาก
ถึงอย่างไรก็มีคนแปลกหน้าเข้ามา เจ้าตัวน้อยจะความอยากรู้อยากเห็นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเฮ่อจือหร่านเห็นดังนั้นจึงรีบอุ้มเจ้าตัวน้อยไปไว้อีกด้านหนึ่ง แล้วใช้แอปเปิลลูกเล็ก ๆ ล่อให้มันออกไปเล่นตามล าพังโม่ซิวเหยียนยังคงอยู่ในสภาวะหลับใหลโม่จิ่วเยี่ยเริ่มด้วยการน าอ่างน ้าสะอาดมา ช่วยท าความสะอาดร่างกายพี่สี่อย่างง่าย ๆ จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นชุดที่เฮ่อจือหร่านสั่งซื้อชั่วคราวมาจากเถาเป่าเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงเข้ามาในห้องผ่าตัดนางเริ่มด้วยการสัมผัสขาทั้งสองข้างของโม่ซิวเหยียน แล้วขมวดคิ้วทันที่โม่จิ่วเยี่ยเห็นท่าทางนั้นจึงถามอย่างกังวล “หร่านหร่าน ขาของพี่สี่เป็นอย่างไรบ้าง?”“สภาพขาทั้งสองข้างของพี่สี่ไม่ค่อยดีนัก ไม่ใช่แค่กระดูกหักธรรมดา”เฮ่อจือหร่านคิดสักครู่
