่สามารถขยับมันได้แม้แต่น้อย“ชั้นหนังสือนี้มีปัญหาจริง ๆ” โม่จิ่วเยี่ยขมวดคิ้วพูด “ถ้ำข้าเดำไม่ผิด นี่น่ำจะเป็นทำงเข้าของทำงลับหรืออะไรทำนองนั้น”เฮ่อจือหร่านก็คิดเช่นเดียวกัน“หวงสวี่บอกว่าที่นี่ยังมีคนที่ปรมาจำรย์ซือเหมิงส่งมาให้พวกเขำเฝ้ำ คงจะอยู่ในทำงลับนี้”ทั้งสองเลิกล้มเคลื่อนย้ำยชั้นหนังสือ แล้วเริ่มค้นหาในห้องหนังสือนอกจากหนังสือและชั้นหนังสืออีกสองด้านที่เฮ่อจือหร่านเก็บเข้าไปในพื้นที่มิติแล้ว สิ่งของอื่น ๆ ยังคงอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับหลังจากกวาดตำมองรอบห้อง ในที่สุดโม่จิ่วเยี่ยก็เดินมาที่โต๊ะเขียนอักษรตัวเดียวในห้องเขำเริ่มเคำะบนพื้นโต๊ะก่อน เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ จึงลองยื่นมือไปคลาใต้โต๊ะ
เฮ่อจือหร่านเห็นเขำหยุดชะงักกะทันหัน จึงถำมว่า “เป็นอย่ำงไรบ้ำง พบอะไรหรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยพูดจริงจังว่า “ปุ่มน่ำจะอยู่ตรงนี้”แต่เขำลองผลักดูหลายครั้งก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเฮ่อจือหร่านหยิบไฟฉำยออกมา ทั้งสองคนมุดเข้าไปใต้โต๊ะเพื่อสังเกตอย่ำงละเอียดปุ่มที่โม่จิ่วเยี่ยพูดถึง ภายนอกเหมือนเป็นเพียงก้อนเหล็กธรรมดำ ๆ ที่ไม่มีอะไรพิเศษหากไม่ใช่เพราะพวกเขำเดำว่าชั้นหนังสือนั้นอาจเป็นทำงเข้าของทำงลับอะไรสักอย่ำง พวกเขำคงคิดไม่ถึงว่าก้อนเหล็กนี้คือปุ่มของกลไก
