โม่จงหยวนเล่าเรื่องราวที่ตนเองประสบมาจนจบ รู้สึกว่าทั้งร่างกายและจิตใจเบาสบายขึ้นมาก สีหน้าของเขาไม่เจ็บปวดอีกต่อไปฮูหยินผู้เฒ่าเช็ดน ้าตาแล้วพูดว่า “เมื่อรอดพ้นวิกฤตจะท าให้คนเราแข็งแกร่งขึ้น ชีวิตก่อนจงหยวนได้รับเคราะห์กรรมมามากพอแล้ว ต่อไปชีวิตเขาจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แม่เองก็แก่แล้ว ตอนนี้หวังเพียงให้ครอบครัวของเราอยู่กันอย่างสงบสุขเท่านั้น”“ท่านแม่ พวกเราจะเป็นเช่นนั้น ข้ากับน้องแปดน้องเก้าจะดูแลท่านเอง”ขณะเอ่ย โม่จงหยวนก็ลุกขึ้นจากเตียง คุกเข่าลงต่อหน้ามารดาผู้สูงวัยของเขาอย่างส านึกผิด“ก่อนหน้านี้ข้าช่างอกตัญญูนัก ท าให้ท่านต้องเป็นห่วง” เขากล่าวเมื่อเห็นบุตรชายเป็นเช่นนี้ น ้าตาของฮูหยินผู้เฒ่าก็ไหลออกมาอีกครั้ง พาให้บรรดาสตรีทั้งหลายต่างพากันเช็ดน ้าตาเฮ่อจือหร่านก็เป็นสตรีเช่นกัน แม้ว่านางจะมีจิตใจเข้มแข็งกว่าพี่สะใภ้และโม่หานเยี่ยบ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่าตัวเองก็น ้าตาซึมเช่นกัน
นางทนดูภาพเช่นนี้ไม่ได้ และเมื่อเห็นทุกคนร้องไห้สะอึกสะอื้นมันคงไม่จบลงง่าย ๆ อีกทั้งยังอาจกระตุ้นให้นึกถึงเรื่องเศร้าอย่างอื่นอีกด้วยดังนั้นนางจึงซับตาที่แดงก ่าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ท่านแม่ พี่สะใภ้ทั้งหลาย การที่พี่ห้าฟื้นคืนความทรงจ าเป็นเรื่องดี ไม่ใช่ว่าท่านแม่อยากให้พี่ห้าวาดภาพเทพเจ้าเตาไฟหรอกหรือ ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้วพวกเรายังรออะไรกันอยู่เล่า”ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ถึงเจตนาของลูกสะใภ้เช่นกัน จึงเป็นคนแร
