เขำลองวาดภำพเทพเจ้ำเตำไฟนางเลี้ยงดูบุตรชายมาเก้ำคน โม่จงหยวนมีวรยุทธ์อ่อนกว่าพี่น้องคนอื่นเล็กน้อย แต่ฝีมือการวาดภำพกลับเหนือกว่าพี่น้องคนอื่นนักหากไม่ได้เกิดในตระกูลแม่ทัพ โม่จงหยวนอาจเลือกเส้นทำงของบัณฑิตก็เป็นได้อย่ำงไรก็ตำม โชคชะตำมักเล่นตลก ทำให้เขำต้องเจอเรื่องเลวร้ำยมากมายตั้งแต่อายุยังน้อย และยังต้องสูญเสียความทรงจำไปอีก
ความจริงแล้วฮูหยินผู้เฒ่ำให้โม่จงหยวนวาดภำพเทพเจ้ำเตำไฟก็เพราะหวังว่าจะสามารถปลุกความทรงจำบำงอย่ำงของเขำได้แต่ก่อนเมื่อถึงเวลาบูชำเทพเจ้ำเตำไฟในวันสิ้นปี ภำพวาดเทพเจ้ำเหล่านั้นล้วนเป็นฝีมือของโม่จงหยวน หวังว่าเขำที่สูญเสียความทรงจำไปจะยังวาดภำพได้อยู่โม่จงหยวนถูกเรียกมาจากคอกกระต่ำยจึงยังงุนงงอยู่บ้ำง“ท่านแม่เรียกข้าหรือ?”ฮูหยินผู้เฒ่ำวางกระดำษและพู่กันบนโต๊ะตรงหน้ำ“เมื่อก่อนภำพเทพเจ้ำเตำไฟของบ้ำนเราล้วนเป็นฝีมือเจ้ำทั้งนั้นคราวนี้แม่หวังว่าเจ้ำจะเป็นคนวาดมันอีกครั้ง”ได้ยินมารดำบอกว่าเขำเคยช่วยวาดภำพเทพเจ้ำเตำไฟให้ครอบครัว โม่จงหยวนก็พยายามนึกถึงความทรงจำเหล่านั้นช่วงนี้ไม่รู้ทำไม ไม่ว่าใครจะพูดถึงเรื่องราวในอดีตกับเขำ เพียงเขำพยายามนึกถึงก็จะรู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิดและยิ่งพยายามคิดมากเท่ำไหร่ ความรู้สึกนี้ก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้นเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น พี่สะใภ้ห้ำก็จะวิ่งไปหาเฮ่อจือหร่านตอนนี้พี่ห้ำอยู่ในสภำพฟื้นตัว เฮ่อจือหร่านจึงทำได้เพียงช่วยต
