ปลือกแล้วให้ฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านแม่ ลองชิมมันเทศเผานี่สิเจ้าคะ มันอร่อยมาก”ฮูหยินผู้เฒ่าไม่เกรงใจ รับมันเทศเผามาเป่าเบา ๆ แล้วกัดค าหนึ่ง“อืม หวาน นุ่ม อร่อยกว่าตอนต้มในหม้อไฟเสียอีก”คนอื่น ๆ เห็นแม่สามีที่ปกติเคร่งขรึมเอ่ยชมแบบนี้ ก็เชื่อว่าของกินนี้ต้องอร่อยมากแน่ พวกนางจึงเข้ามาและลองชิมตามที่เฮ่อจือหร่านท าชั่วพริบตานั้น เสียงชื่นชมในห้องครัวก็ดังไม่ขาดสายมันฝรั่งเผาก็เช่นกัน พวกมันมีรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์
ถึงจะบอกว่าชิม แต่ทุกคนก็กินไปไม่น้อย คราวนี้พวกนางรู้สึกอิ่มจนท้องแทบระเบิด…ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นท่าทางน่าอายของพวกนาง จึงต าหนิเบา ๆ ว่า“เสียดายที่พวกเจ้าทุกคนมาจากตระกูลใหญ่ ดูท าเข้าสิ ดูไม่งามเอาเสียเลย นี่ก็ดึกมากแล้ว รีบกลับไปท าตัวน่าอายในห้องของตัวเองเถอะ”พวกพี่สะใภ้กับโม่หานเยี่ยหัวเราะรับค า แล้วต่างคนต่างวิ่งกลับห้องไปเฮ่อจือหร่านเป็นคนสุดท้ายที่ออกมาจากในครัว นางเพิ่งก้าวเท้าออกจากธรณีประตู โม่จิ่วเยี่ยก็พาเหลียงห่าวกับคนอื่น ๆ กลับมาพอดีพวกเขาเห็นว่าเรื่องในบ้านจัดการเรียบร้อยแล้ว จึงแยกย้ายกันกลับห้องข้าวปั้นน้อยย่อมต้องติดตามเจ้าของ นางอยู่ที่ไหน มันก็ต้องอยู่ที่นั่นเฮ่อจือหร่านก็ตามใจเจ้าตัวน้อย พามันเข้าไปในพื้นที่มิติพร้อมกับโม่จิ่วเยี่ยในเมื่อพูดเรื่องเลี้ยงกระต่ายแล้ว นางต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อนไปที่คลังสินค้าวันพรุ่งนี้
ตอนนี้กระต่ายตัวน้อยที่เลี้ยงอยู่
