โดยเฉพาะผู้เฒ่าโจวกับผู้เฒ่าจ้าว พวกเขาคุ้นเคยกับอาหารทะเลเหล่านี้เมื่อหลายปีก่อน เมืองอวิ่นประสบภัยแล้ง ท าให้ผลผลิตทางการเกษตรลดลงเป็นอย่างมากในตอนนั้นแม้จะมีเงิน แต่การซื้อข้าวสารก็เป็นเรื่องยากล าบากดังนั้นหลายคนจึงจ าใจต้องไปหาชาวประมงเพื่อซื้ออาหารทะเลที่ปกติไม่มีผู้ใดชอบกินมาประทังชีวิตเมื่อซื้ออาหารทะเลกลับมา พวกเขาก็หิวจนแทบขาดใจอยู่แล้วแต่อาหารพวกนี้กลับกินยาก กินได้ไม่เต็มปากไม่เต็มค า ช่างเป็นความทรมานอย่างแท้จริงยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาก็ไม่มีฝีมือเหมือนภรรยาเหล่าจิ่ว อาหารทะเลที่ท าออกมาบางครั้งก็มีกลิ่นคาวจนแทบจะกลืนไม่ลง มีหลายคนถึงกับอาเจียนและท้องเสียเพราะกินอาหารทะเลพวกนี้…แต่ตอนนี้มันต่างออกไป อาหารทะเลที่พวกเขาไม่เคยสนใจ เมื่อไปอยู่ในมือคนอื่น กลับท าให้มีชาติอร่อยได้ขนาดนี้ส่วนพวกเครื่องในสัตว์ที่เอาไว้ลวกในหม้อไฟ ท าไมถึงอร่อยขนาดนั้น?
สมแล้วที่เป็นคนมาจากเมืองหลวง เรื่องอาหารการกินไม่เคยเสียดาย ไม่ใช่สิ่งที่พวกชาวบ้านอย่างพวกเขาจะเทียบได้ผู้เฒ่าจ้าวกินจนใบหน้าแดงก ่า ถึงขนาดลืมความส ารวมที่ควรมีเมื่อได้รับเชิญไปทานอาหาร“เหล่าจิ่วเอ๋ย อาหารบ้านเจ้า ถ้าเอาไปขายในเมือง รับรองว่าต้องท าเงินได้มหาศาลแน่ ๆ”ค าพูดนี้เป็นเหมือนคนพูดไม่มีเจตนา แต่คนฟังมีใจเสียงของผู้เฒ่าจ้าวดังพอสมควร จึงท าให้เหล่าสตรีในบ้านได้ยินชัดเจนพี่สะใภ้รองเห็นว่ามันสามารถสร้างรายได้ได้มาก ก็รู้
