้ายังมีคนในครอบครัวอีกหลายคนอยู่ที่นี่ พวกเขาต้องการข้า”แม้เฮนรี่จะรู้ค าตอบอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้“แต่ถ้าไม่มีท่าน ข้าคงไม่อาจสื่อสารกับใครที่นี่ได้”เฮ่อจือหร่านเข้าใจความรู้สึกไร้ที่พึ่งของเฮนรี่ดีนางครุ่นคิดสักครู่แล้วเอ่ย “ท่านรอข้าก่อน”พูดจบนางก็เข้าไปในเกวียนลาเฮ่อจือหร่านซื้อกระดาษคุณภาพดีและอุปกรณ์เครื่องเขียนจากแอปเถาเป่า
นางตัดกระดาษเป็นสี่เหลี่ยม แล้วคิดเขียนประโยคภาษาต่างชาติที่ใช้ในชีวิตประจ าวัน พร้อมระบุตัวอักษรจีนก ากับไว้เมื่อเฮนรี่ต้องการพูดอะไร เขาก็สามารถแสดงบัตรค าเหล่านี้ให้คนอื่นดูได้เฮนรี่รับบัตรค าที่เฮ่อจือหร่านท าด้วยตัวเองมา เขาตื่นเต้นจนแทบจะร้องไห้“แม่นางเฮ่อจือหร่าน ขอบคุณท่านมาก หากมีบัตรค านี้ ข้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการสื่อสารกับชาวต้าซุ่นอีกแล้ว”เฮ่อจือหร่านตอบอย่างถ่อมตัว “แค่เรื่องเล็กน้อย”เฮนรี่ไม่รู้จะขอบคุณเฮ่อจือหร่านอย่างไรดี เขาจึงตั้งใจจะมอบให้เงินเป็นค่าตอบแทนแต่เขาเห็นแล้วว่านางไม่ได้ขาดแคลนสิ่งเหล่านี้เขามองว่าเฮ่อจือหร่านไม่ได้ซื้อผ้าสวย ๆ ที่เขาน ามา จึงสั่งให้สหายน ามันมาให้นางบางส่วนเฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้เกรงใจ นางเก็บผ้าเหล่านั้นไว้ในเกวียนลา“เฮนรี่ ยินดีที่ได้รู้จักท่าน พวกเราต้องกลับแล้ว บ้านของข้าอยู่ที่หมู่บ้านซีหลิ่ง ถ้ามีโอกาสเราคงได้พบกันอีก”“ได้ ถ้าข้ามีโอกาสมาที่นี่อีก ข้าจะไปเยี่ยมท่านแน่นอน”
เฮนรี่ตั้งใจจะเข้าไปกอดเฮ
