รื่องมันผ่านไปแล้ว”หูชงพยักหน้าอย่างยากล าบาก สายตาจับจ้องไปยังเฮนรี่อีกครั้ง“เรืออยู่ที่ไหน พาข้าไปดู”เฮนรี่ยังคงงุนงงเพราะเฮ่อจือหร่านไม่ได้แปลค าพูดของอีกฝ่ายให้ฟังทันที่เฮ่อจือหร่านจึงรีบท าหน้าที่ล่ามอีกครั้งก่อนอื่นนางแปลค าพูดประโยคแรกของหูชง จากนั้นก็เล่าเรื่องที่ภรรยาของหูชงถูกชาวต่างชาติพาตัวไปเฮนรี่ได้แต่พยายามแก้ต่างกับเรื่องนี้“แม่นางเฮ่อจือหร่าน ช่วยบอกพวกเขาให้ทีว่าข้าเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก คนที่ท าเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ข้าแน่นอน”“และไม่ว่าที่ไหนก็มีทั้งคนดีและไม่ดี แต่รับรองได้ว่าข้าเป็นคนดีของประเทศข้า”
เมื่อได้ยินค าพูดของเฮนรี่ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกขบขันในใจ แต่ก็แปลค าพูดของเขาให้หูชงฟังทุกค าหูชงถอนหายใจ“ข้าเข้าใจ คนผิดก็ต้องรับผิด เรื่องนี้ไม่ได้เป็นฝีมือของเขา ข้าก็ไม่ควรโกรธเขา”พูดจบหูชงก็ลุกขึ้นยืน เรียกโม่จิ่วเยี่ยกับคนอื่นไปตรวจเรือของเฮนรี่ด้วยกันนอกเกวียนลาสามารถนั่งได้แค่สองคน คราวนี้เฮนรี่กับหูชงนั่งอยู่ด้านใน ส่วนเฮ่อจือหร่านนั่งอยู่ข้างนอกกับโม่จิ่วเยี่ยเพื่อขับเกวียนไปด้วยกันไปตามชายฝั่งทะเลประมาณหนึ่งเค่อก็มาถึงท่าเรือแล้วถึงจะเรียกว่าท่าเรือ แต่กลับแตกต่างจากความเจริญรุ่งเรืองของท่าเรือที่ทะเลสาบเกลือมากที่นี่เป็นเขตแดนของราชวงศ์ต้าซุ่น นอกจากเรือสินค้าจากเมืองชายฝั่งไม่กี่ล าที่จอดเทียบท่าแล้ว ก็ไม่มีอะไรอื่นอีกวันนี้ที่ท่าเรือก็มีเรือสินค้าจอดอยู
