ูกโม่จิ่วเยี่ยสังเกตเห็นตั้งแต่แรกการที่เขาไม่ได้เข้าไปช่วยเหลือเพราะรู้จักความสามารถของเฮ่อจือหร่านดี การรับมือกับคนที่ไร้วรยุทธ์ นางมีโอกาสชนะอย่างสิ้นเชิงเมื่อผู้ใหญ่บ้านชุยลงจากเกวียน เขาก็หยิบเชือกเส้นหนึ่งติดมือมาด้วย ค่อย ๆ ย่องเข้าไปด้านหลังของเฮ่อจือหร่านและก าลังจะคล้องเชือกรอบคอนาง แต่เฮ่อจือหร่านกลับกระโดดลงจากเกวียนอย่างฉับพลันเห็นเพียงเฮ่อจือหร่านหมุนตัวเตะเข้าที่ท้องน้อยของผู้ใหญ่บ้านชุยอย่างหนักแม้ว่าเฮ่อจือหร่านจะไม่มีพลังภายใน แต่ทักษะของนางนั้นแม่นย ายิ่ง
การเตะครั้งนี้พาให้ผู้ใหญ่บ้านชุยกระเด็นไปไกลและทรุดลงกับพื้นเฮ่อจือหร่านเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย“จุ๊ ๆ ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านซีหลิ่งต ่าช้ามากพอจะลอบโจมตีหญิงสาวไร้ทางสู้ ช่างน่าขันนัก”ผู้ใหญ่บ้านชุยนวดเอวแก่ ๆ ที่ปวดจากการถูกกระแทก พลางมองจ้องเฮ่อจือหร่านด้วยความหวาดหวั่นเขาไม่คิดเลยว่าสตรีของสกุลโม่จะเก่งกาจถึงเพียงนี้ วันนี้พวกเขาเจอปัญหาใหญ่เข้าให้แล้วเขาชี้นิ้วสั่น ๆ ไปทางเฮ่อจือหร่าน “เจ้า…เจ้าอย่าเข้ามานะไม่อย่างนั้นข้าจะไปร้องเรียนที่ว่าการอ าเภอ”เฮ่อจือหร่านแค่นหัวเราะ “ท่านจะร้องเรียนข้า? ดีเลย นายอ าเภอคนใหม่เพิ่งเข้ารับต าแหน่ง เชิญท่านไปร้องเรียนได้เลย ข้าอยากรู้นักว่าขุนนางทุกคนในใต้หล้านี้จะโกงกินบิดเบือนกฎหมายเหมือนรองนายอ าเภอชุยหรือไม่”ผู้ใหญ่บ้านชุยได้ยินค าพูดของนางก็พลันรู้สึกใจหายเขาโมโหจนลืมไปว
