หนึ่งก าลังอุ้มเด็กเดินออกมาจากบ้านตระกูลจ้าวเฮ่อจือหร่านก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปทักทายนางอย่างสุภาพ“สวัสดีพี่สะใภ้ ข้าเป็นคนที่ถูกที่ว่าการอ าเภอส่งมาเมื่อวาน”สตรีนางนั้นมองเฮ่อจือหร่านอย่างตื่นตระหนกแล้วก็หันหลังเดินจากไปแต่ในยามเช้าตรู่แบบนี้กว่าจะได้เจอคนที่พอจะสอบถามข้อมูลได้ เฮ่อจือหร่านไม่คิดจะปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป
ดังนั้น นางจึงรีบวิ่งตามไป“พี่สะใภ้ ข้าไม่ใช่คนไม่ดีหรอก แค่อยากถามอะไรท่านสักหน่อยเท่านั้น”สตรีนางนั้นยังคงเดินต่อไปทางบ้านตระกูลโจวโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด“ถ้าเจ้าอยากรู้อะไรก็ไปถามผู้ใหญ่บ้านสิ ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”ฟังจากน ้าเสียงของนาง เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวผู้ใหญ่บ้านชุยมากอย่างไรก็ตามเฮ่อจือหร่านไม่อยากจะยอมแพ้ง่าย ๆนางแอบหยิบพวงเหรียญทองแดงเล็ก ๆ ออกมาจากพื้นที่มิติโดยใช้แขนเสื้อบังไว้ แล้วรีบวิ่งตามอีกฝ่ายไป ก่อนจะยัดมันใส่มือของนาง“พี่สะใภ้ไม่ต้องกังวลไป ข้าแค่อยากถามอะไรนิดหน่อยเท่านั้น”หญิงคนนั้นสัมผัสได้ถึงน ้าหนักของเงินในมือจึงหยุดเดินทันที่สีหน้าของนางดูลังเล ในขณะที่ไม่อาจต้านทานอ านาจของเงินก็ยังกังวลว่าจะมีคนเห็นนางติดต่อกับคนพวกนี้ตอนนั้นเองที่เด็กน้อยในอ้อมแขนของนางร้องไห้ขึ้นมาเฮ่อจือหร่านจึงสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเด็กแดงก ่า ทั้งยังมีน ้ามูกไหลอีกด้วย
เด็กคนนี้คงจะไม่สบายแน่ ๆ“พี่สะใภ้ดูเหมือนเด็กจะไม่สบาย ข้ารู้เรื่องการรักษาอยู่บ้างและมียาสมุนไพ
