ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรดังนั้นนางจึงไม่หลบ แต่ถามด้วยใบหน้าแดงเรื่อว่า “ท่านเคยได้ยินเกี่ยวกับตัวกินเหล็กหรือไม่?”นางยังไม่ลืมว่าในยุคโบราณเรียกแพนด้าว่าตัวกินเหล็กแม้โม่จิ่วเยี่ยจะไม่เคยเห็นตัวกินเหล็ก แต่ชื่อนี้ก็ไม่ใช่ชื่อที่แปลกส าหรับเขา“พวกเราจะไปที่ซีเป่ย ข้าได้ยินมาว่าที่นั่นมีตัวกินเหล็กอยู่”
เขาหยุดไปพักหนึ่งแล้วถามกลับ “เจ้าอยากรู้เรื่องตัวกินเหล็กท าไม?”เฮ่อจือหร่านไม่คิดว่าที่ซีเป่ยจะยังมีร่องรอยของแพนด้าที่เป็นสมบัติของชาติอยู่ในชาติก่อน นางไม่อาจต้านทานความน่ารักของแพนด้าได้ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วตอนที่เลือกสาขาวิชาที่จะเรียน นางยังเคยคิดจะเรียนด้านการอนุรักษ์สัตว์ด้วยวิธีนั้นนางก็จะมีโอกาสได้เป็นคนดูแลแพนด้าแต่โชคชะตาก็พลิกผัน สุดท้ายนางจึงเลือกเรียนวิชาแพทย์เช่นนั้นก็ดี พอไปถึงซีเป่ย นางก็จะมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับหมีแพนด้า!คิดถึงตรงนี้เฮ่อจือหร่านก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปถึงซีเป่ยในเร็ววันขณะดึงความคิดกลับมา ตุ๊กตาแพนด้ายักษ์ก็ปรากฏขึ้นในมือนางอย่างกะทันหัน“ท่านดูสิ น่ารักมากใช่หรือไม่”โม่จิ่วเยี่ยรับตุ๊กตาแพนด้ามาดูแล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ข้าเชื่อว่าตุ๊กตาตัวกินเหล็กนี้จะเป็นที่นิยมมากกว่าตุ๊กตากระต่ายเสียอีก”
ตัวกินเหล็ก ตัวกินเหล็ก มันเป็นชื่อเรียกหมีแพนด้าของคนสมัยโบราณจริง ๆ แต่เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่ามันยังไม่น่ารักพอ“ท่านดูให้ดีสิ ตัวกินเหล็กนี่หน้าตาคล้ายหมีทว่าก็คล้
