โม่จิ่วเยี่ยอ่านอักษรจีนตัวย่อในหนังสือไม่ออก แต่เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านมีสีหน้าจริงจังอยู่นาน เขาจึงถามด้วยความห่วงใย“หาวิธีถอนพิษไม่ได้หรือ?”“ข้าหาต ารับยาแก้พิษเจอแล้ว แต่มีสมุนไพรชนิดหนึ่งที่หายากมาก ข้ากังวลว่าอาจจะหามันมาไม่ได้”โม่จิ่วเยี่ยถามต่อ “เป็นสมุนไพรอะไร?”“ต้านผี ท่านเคยได้ยินหรือไม่?”“เจ้าพูดถึงต้านผีหรือ?”ฟังจากน ้าเสียงของโม่จิ่วเยี่ย ดูเหมือนเขาจะรู้จักมันเช่นกัน“ท่านรู้จักต้านผี?” เฮ่อจือหร่านราวกับเห็นความหวังอันริบหรี่“เมื่อสองปีก่อน ข้าได้รับค าสั่งให้คอยคุ้มกันองค์หญิงสี่ไปอภิเษกสมรสที่เมืองทางใต้ ในสินเจ้าสาวของนางมีสมุนไพรชนิดหนึ่งชื่อว่าต้านผี”ได้ยินว่าเป็นสินเจ้าสาวขององค์หญิงสี่ เฮ่อจือหร่านก็นึกถึงองค์จักรพรรดินีเป็นอันดับแรกองค์หญิงสี่เป็นพระธิดาแท้ ๆ ขององค์จักรพรรดินี การที่นางมีสมุนไพรเช่นนี้เป็นสินเจ้าสาวในการอภิเษกสมรสย่อมไม่ใช่เรื่อง
แปลก แต่การที่องค์จักรพรรดินียอมให้นางน าสมุนไพรล ้าค่าและมีสรรพคุณเฉพาะเจาะจงเช่นนี้ไปด้วย ย่อมท าให้ผู้คนอดคิดมากไม่ได้โม่จิ่วเยี่ยก็นึกถึงเหตุผลข้อนี้ขึ้นมาได้ทั้งสองสบตากันและเข้าใจกันได้โดยไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรองค์จักรพรรดินีคงกังวลว่าสกุลโม่จะค้นพบความจริงและหาต ารับยาส าหรับแก้พิษได้ แล้วจะท าให้ความพยายามทั้งหมดของนางต้องสูญเปล่า ดังนั้นจึงให้ต้านผีเป็นสินเจ้าสาวขององค์หญิงสี่เพื่อน าไปยังหนานเจียง เพื่อตัดคว
