นเต็มที่โม่หานเยี่ยกอดเฮ่อจือหร่านด้วยความตื่นเต้น“พี่สะใภ้เก้า ท่านเก่งจริง ๆ ถึงกับซื้อเนื้อผ้าแบบนี้ได้”เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าจ าเป็นต้องอธิบายค าถามนี้สักหน่อย เพราะสิ่งที่มาจากโลกอนาคต มันง่ายต่อการสงสัย“พวกเราบังเอิญไปเจอชาวต่างชาติคนหนึ่งแถวท่าเรือ เขาก าลังขายผ้านี้อยู่ ข้าจึงคิดว่าพวกเราอาจจะหาเงินจากมันได้ จึงซื้อติดมือ
มาบ้าง ชาวต่างชาติคนนั้นยังบอกว่า เขายังมีผ้าเช่นนี้อีกเยอะ แต่เพราะพวกเราชาวต้าซุ่นยังไม่รู้จัก จึงท าให้เขาขายมันไม่ได้สักที่ ข้าคิดว่า ถ้าการค้าของพวกเราครั้งนี้ประสบความส าเร็จ ก็จะไปซื้อผ้าจากเขาอีก เพื่อหาเงินให้ได้มากขึ้น”เฮ่อจือหร่านพูดแบบนี้ก็เพราะมีเหตุผลนางคิดการณ์ไกลไปว่าถ้าหากการค้านี้สามารถด าเนินต่อไปได้ช่องทางการน าเข้าสินค้าก็ต้องมีเหตุผลที่สามารถอธิบายได้อย่างไรก็ตาม พวกสตรีที่ถูกเนรเทศเหล่านี้ล้วนเคยเห็นโลกกว้างแค่สิ่งรอบตัวจากในเมืองหลวง แม้ไม่เคยพบเห็นชาวต่างชาติด้วยตาตัวเอง แต่ก็เคยได้ยินจากปากคนอื่นพวกนางรู้ว่าสิ่งของในมือชาวต่างชาติเหล่านั้นล้วนแปลกประหลาด อย่างเช่นผ้าผืนนี้ แม้พวกนางไม่เคยเห็นมาก่อนก็ไม่รู้สึกแปลกใจนักเฮ่อจือหร่านเห็นว่าค าอธิบายของตนไม่ถูกสงสัยจึงพูดต่อว่า“ข้าเพิ่งเจรจากับร้านปักผ้าในตลาดมาเมื่อครู่ พวกเขาตกลงจะรับซื้อตุ๊กตาที่พวกเราท าในราคาตัวละหนึ่งต าลึง”“น้องสะใภ้เก้า เจ้าพูดจริงหรือ? แค่พวกเราท าตุ๊กตาแบบนี้ไ
