ไม่อาจเสียหน้าไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นได้พอคิดไปคิดมา เฮ่อจือหร่านก็คิดอะไรไม่ออกในตอนนี้สะใภ้รองเห็นเฮ่อจือหร่านล าบากใจ จึงเอ่ยปากว่า “น้องสะใภ้เก้าเรื่องนี้พวกเราช่วยอะไรไม่ได้ เจ้าอย่ากังวลไปเลย”“ได้ ข้าฟังพี่สะใภ้รอง ถึงอย่างไรพวกเราก็มีสถานะแบบนี้ หากท าอะไรก็ควรพิจารณาตามก าลังของตัวเองจะดีกว่า”พวกนางพูดคุยกันอีกสักพัก พี่สะใภ้รองพลันหาวออกมา แล้วจึงชวนกันกลับไปพักผ่อนเฮ่อจือหร่านเห็นว่าคนตระกูลฟางยังไม่ได้พักผ่อน จึงน าแหวนวงนั้นออกมาจากพื้นที่มิติแล้วส่งให้ฮูหยินฟาง
“ท่านป้า แหวนวงนี้คงมีความส าคัญกับท่านมาก ข้าตั้งใจจะมอบคืนให้”ฮูหยินฟางเห็นแหวนวงนั้น ดวงตาก็แดงก ่าทันที่ แต่นางไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ“ไม่ ข้าใช้แหวนวงนี้แลกปลากับเจ้า ไม่อาจรับมันคืนได้”เฮ่อจือหร่านพลันยัดแหวนใส่มือฮูหยินฟาง“ท่านป้า แหวนของท่านดูมีค่ามาก ปลาไม่กี่ตัวของข้าไม่มีทางคุ้มค่าเท่ามันหรอก”ฮูหยินฟางรับแหวนไป พลางพูดด้วยเสียงสะอื้น “ข้าไม่ปิดบังเจ้าแหวนวงนี้เป็นของที่ท่านแม่ข้ามอบให้ ตอนที่ถูกยึดทรัพย์ไป ข้าอยากเก็บมันไว้เป็นของระลึก จึงซ่อนแหวนไว้ในมวยผมและน ามันออกมาได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นบุตรหลานท้องหิวจนน่าสงสาร ข้าคงไม่มีทางเอามันออกมาเด็ดขาด”“ท่านป้า ในเมื่อแหวนนี้มีค่ามาก ต่อไปท่านก็เก็บมันให้ดี ๆ อย่าเอาออกมาแลกสิ่งของถ้าไม่จ าเป็น”เฮ่อจือหร่านไม่ถนัดเรื่องปลอบใจ จึงบอกนางไม่กี่ประโยคก็จากไป
