นเห็นฟางฉวนโจวกับเซี่ยเทียนไห่เข้าไปหาเผิงวั่งราวกับนัดหมายกันไว้ด้วยระยะห่างค่อนข้างไกล นางจึงไม่ได้ยินว่าทั้งสองคนพูดอะไรกับเผิงวั่ง
เห็นเพียงเผิงวั่งโบกมือและส่ายหัวไม่หยุด สุดท้ายยังตะโกนออกมาอีกประโยคหนึ่งว่า“อย่าได้ลืมสถานะของพวกเจ้า!”เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยสบตากัน ทั้งสองคนต่างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นไม่นานฟางฉวนโจวกับเซี่ยเทียนไห่ก็เดินจากไปด้วยท่าทางเศร้าสร้อยสะใภ้รองก็อยู่กับตระกูลเซี่ยในตนนั้น พอเห็นบิดากลับมา นางจึงถามไปสองสามประโยคแล้วก็เดินกลับมาด้วยสีหน้าเป็นกังวลเรื่องของคนอื่นพวกเขาอาจจะไม่สนใจ แต่เพราะพี่สะใภ้รองเหมือนจะรู้สึกผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด เฮ่อจือหร่านจึงจ าเป็นต้องไถ่ถาม“พี่สะใภ้รอง เกิดอะไรขึ้นหรือ?”พี่สะใภ้รองถอนหายใจ“เงินในมือของตระกูลเซี่ยและตระกูลฟางใกล้จะหมดแล้ว ท่านพ่อของข้ากับท่านลุงฟางจึงคิดจะปรึกษากับเจ้าหน้าที่เผิง ว่าหากขบวนนักโทษยังสามารถพักอยู่ต่อไปได้อีกสักระยะ พรุ่งนี้พวกเขาก็อยากพาบุรุษในบ้านออกไปหางานท า เพื่อหาเงินมาช่วยเหลือ
ครอบครัว และเจ้าก็เห็นแล้ว พวกเขากลับมามือเปล่า เจ้าหน้าที่เผิงไม่ยอมรับเลย”เรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้มีค่อนข้างมาก เฮ่อจือหร่านจึงไม่ได้สนใจเรื่องของตระกูลฟางกับตระกูลเซี่ยเท่าไหร่พอพี่สะใภ้รองพูดแบบนี้ นางก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆไม่ต้องพูดถึงค่าอาหารการกินของคนทั้งสองตระกูล แค่ค่าที่พักหรือโรงเตี๊ยม ตลอด
