มีวิธีการอื่นอีกนะ”
“ปัง!”
จางไห่ทุบโต๊ะอย่างขุ่นแค้น หากแต่เรี่ยวแรงกลับมีไม่มากพอ
“บัดซบ!”
“ทำไมมันถึงกลายร่างเป็นรองผู้อำนวยการได้อีกแล้ว!”
สิ้นคำพูด จางไห่ก็ฟุบหน้าลงกับแผงควบคุมอย่างสิ้นหวัง สองมือกุมศีรษะของตนไว้ คนทั้งสามที่อยู่ข้างกายอยากจะเอ่ยปลอบใจ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง
นักวิจัยที่ดูอ่อนวัยกว่าคนอื่นเล็กน้อยอ้าปากขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามอย่างลังเล
“เราไม่สามารถใช้ระบบควบคุมอาวุธในช่องทางเดินต่อไปได้แล้วหรือครับ?”
“มันยังอยู่ห่างจากใจกลางห้องทดลองถึงเจ็ดประตูนิรภัย ในช่องทางเดินทั้งเจ็ดแห่งนั้นไม่ได้ติดตั้งยุทโธปกรณ์ไว้มากมายหรอกหรือครับ?”
“ไม่มีความหมายหรอก...”
นักวิจัยผมยุ่งถอดแว่นตาออก นิ้วมือสางเข้าไปในกลุ่มผมที่รกรุงรังราวกับรังนก
“คุณอยู่แต่ข้างหลังมาตลอด เลยไม่รู้”
“เราลองใช้วิธีการทุกอย่างเพื่อที่จะฆ่ามันแล้ว แต่ก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง”
“ตอนแรก แค่ใช้อาวุธปืนก็ยังพอจะหยุดยั้งมันได้ แต่หลังจากนั้น…”
“บาดแผลที่เกิดจากอาวุธปืนก็สมานตัวอย่างรวดเร็ว”
“ถึงขนาดที่ว่าภายใต้การระดมยิงอย่างต่อเนื่องของปืนกล ความเร็วในการฟื้นฟูของมันก็ยิ่งเร็วขึ
