ปนี้ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะชดเชยให้เจ้าเป็นอย่างดีแน่นอน…”สะใภ้แปดซุกหน้าลงบนอกของเขาแรง ๆ“ท่านต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ถ้าจะตายก็ต้องให้ข้าตายก่อน ข้าไม่สามารถทนรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียท่านไปอีกครั้ง”“ได้ ข้าสัญญา ข้าจะมีชีวิตอยู่อย่างดีแน่นอน”………ส าหรับทุกคนในสกุลโม่ คืนนี้เป็นค ่าคืนที่ไม่มีใครหลับใหลเมื่อทุกคนตื่นนอนตอนเช้า ก็แทบจะมีรอยคล ้าใต้ตาขนาดใหญ่กันทุกคน
เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยออกมาจากกระโจม พวกเขาไปหาเผิงวั่งเป็นอันดับแรกพวกเขาคิดว่าจ าเป็นต้องแจ้งเรื่องของโม่ชูหานให้เผิงวั่งทราบเผิงวั่งคาดเดาไว้แล้วว่าพวกเขาจะมาหาตน หลังจากตื่นนอนเขาจึงไม่รีบเร่งให้ขบวนออกเดินทาง แต่เฝ้ารออยู่ที่เดิมโม่จิ่วเยี่ยจูงเฮ่อจือหร่านไปนั่งข้าง ๆ เขา“พี่เผิง เมื่อคืนท่านก็เห็นแล้ว พี่แปดของข้ายังไม่ตาย”“ส าหรับสกุลโม่ของพวกเจ้านับเป็นเรื่องดีที่สุด สมควรฉลองสักหน่อย” เผิงวั่งพูดพลางมองไปทางเฮ่อจือหร่าน“น้องสะใภ้ พี่ชายไม่ได้ลิ้มรสฝีมือการท าอาหารของเจ้ามานานแล้ว อาหารเย็นวันนี้เจ้าจะแสดงฝีมือสักหน่อยได้หรือไม่”“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา รับรองว่าข้าจะท าให้พี่เผิงและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ พอใจแน่นอน”เผิงวั่งเป็นคนฉลาด เขาไม่อยากสืบค้นรายละเอียดว่าโม่ชูหานสามารถกลับมามีชีวิตได้อย่างไรเขาจดจ าหลักการหนึ่งไว้เสมอ ยิ่งรู้มากก็ยิ่งตายเร็ว!โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านมองออกถึงเจตนาของเผิงวั่ง แต่
