นึ่งเข้าไปซื้อเสบียงด้วยรู้ว่าเฮ่อจือหร่านเข้าอ าเภอครั้งหนึ่ง การ “ซื้อ” ของของนางแน่นอนว่ามีไม่น้อย โม่จิ่วเยี่ยจึงพยุงโม่ชูหานลงมา แล้วให้นางขับรถลากไปตอนนี่เผิงวั่งไม่ได้มองคนสกุลโม่เป็นนักโทษแล้ว เขาย่อมไม่คิดจะเอาเปรียบเฮ่อจือหร่านอีก“น้องสะใภ้ นี่เงินห้าต้าลึง อาหารเย็นของพวกข้าขอฝากเจ้าด้วยนะ” จากนั้นเขาก็เตรียมจะยัดเงินใส่มือเฮ่อจือหร่านแต่เพราะค านึงถึงการดูแลคนในครอบครัวนางของเผิงวั่งในช่วงนี้ เฮ่อจือหร่านจึงไม่รับเงินของเขา
“พี่เผิง เราตกลงกันแล้วว่าพวกเราจะเลี้ยงฉลอง แล้วจะให้ท่านจ่ายเงินได้อย่างไร?”เฮ่อจือหร่านผลักเงินคืนกลับไปเผิงวั่งเห็นสถานการณ์แบบนั้นจึงไม่โต้เถียงกับนาง“เช่นนั้น พี่ชายก็จะไม่เกรงใจเจ้าแล้วนะ”เขารู้ว่าเฮ่อจือหร่านชอบไปซื้อของคนเดียว เผิงวั่งจึงพาเจ้าหน้าที่ไปหาร้านน ้าชาริมถนน แล้วนั่งดื่มชารอจุดประสงค์หลักของเฮ่อจือหร่านในการเข้าตัวอ าเภอครั้งนี้คือการซื้อของบ ารุงให้โม่ชูหานหลังจากแยกกับเผิงวั่ง นางก็จูงล่อลากรถเข้าไปในตรอกเปลี่ยวนางมุดเข้าไปในรถลาก แล้วซื้อโสมสองรากกับเห็ดหลินจือสองดอกในร้านค้าของเถาเป่าสุภาษิตกล่าวว่า การบ ารุงร่างกายด้วยอาหารดีกว่าการใช้ยา แต่ร่างกายของโม่ชูหานอ่อนแอเกินไปเฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจใช้ทั้งยาและอาหารในการบ ารุงร่างกายไปพร้อมกันดังนั้น นางจึงซื้อนกพิราบมาสองตัวและไก่ด าอีกหนึ่งตัวจากพื้นที่มิติ เพื่อน ามาต้มน ้าแกง
