างไรข้าก็พูดไปหมดแล้ว อนาคตจะเป็นอย่างไรก็แล้วแต่เจ้า!” พูดจบ เผิงวั่งก็ขี้เกียจจะพูดเรื่องไร้สาระ เขายกมือกอดอกแล้วเดินจากไปในใจของเผิงวั่งยอมรับการมีอยู่ของรถล่อลากแล้ว จึงไม่ได้ซักถามอะไรอีก
ครึ่งชั่วยามต่อมา ขบวนนักโทษก็หยุดพักข้างทะเลสาบเล็ก ๆแห่งหนึ่งที่นี่มีแหล่งน ้า สะดวกส าหรับทุกคนให้ท าอาหารเย็นเหล่าพี่สะใภ้เห็นน้องเก้าและน้องสะใภ้เก้ากลับมาก็รู้สึกดีใจ จึงท าอาหารด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษฮูหยินผู้เฒ่าเป็นห่วงลูกชายมาก นางคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกับเขาไม่หยุดตระกูลฟางและตระกูลเซี่ยก็รีบมาหา พร้อมกับเล่าเรื่องราวหลังจากพวกเขาหายตัวไปให้เฮ่อจือหร่านฟังทั้งยังบอกข่าวส าคัญกับนางด้วยนั่นคือตอนที่คนของตระกูลเหอช่วยกันแบกเหอหมิงลงจากเขาเท้าเกิดลื่นจนท าให้เหอหมิงตกลงไปเหอหมิงกลิ้งตกลงเขา คนตระกูลเหอรีบวิ่งตามไป แต่เขาก็สิ้นใจแล้วคนตระกูลเหอเสียใจกับเรื่องนี้ไปหลายวันส่วนเรื่องการตายของเหอหมิง เฮ่อจือหร่านเพียงฟังผ่าน ๆ ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรครอบครัวหนึ่งรับประทานอาหารร่วมกันกลางแจ้ง ส่วนเฮ่อจือหร่านพาพวกพี่สะใภ้ไปขนผลไม้ลงจากรถลาก
นางเตรียมผลไม้มาไม่กี่ชนิด มีเพียงแอปเปิลและลูกท้อซึ่งเป็นผลไม้ที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุคนี้แต่ข้อดีคือมันมีปริมาณมากพอให้ทุกคนได้กินอย่างเต็มที่พี่สะใภ้ใหญ่เป็นคนแรกที่ขนตะกร้าแอปเปิลลงมา เมื่อเปิดฝาที่คลุมด้วยเสื่อหญ้าออก ทุกคนก็ตกตะลึงกับสิ่งที
