ับไม่ยอมให้เฮ่อจือหร่านแตะต้องสักนิด เขาดื้อรั้นจะแบกถือทุกอย่างไว้คนเดียวเฮ่อจือหร่านจึงจ าใจต้องยอมรับ เมื่อเห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยถือข้าวของมากไปแล้ว ทั้งสองจึงกลับมาที่โรงเตี๊ยมด้วยกันฮูหยินผู้เฒ่าและบรรดาสตรีวิ่งมาช่วยจัดของ ส่วนพี่สะใภ้สามและพี่สะใภ้สี่ดึงตัวเฮ่อจือหร่านไปอีกด้านหนึ่งทั้งคู่พร้อมใจกันหยิบถุงเงินออกมาจากอกเสื้อมอบให้นาง
“น้องสะใภ้เก้า ตั้งแต่ออกจากเมืองหลวงมา เจ้าเป็นคนเดียวที่ต้องจ่ายเงิน ตอนนี้ท่านแม่ให้เจ้าเป็นคนดูแลเรื่องในบ้าน พวกเราจึงจะมอบเงินทั้งหมดมีให้เจ้าจัดการ”เฮ่อจือหร่านตกตะลึงไปชั่วขณะ แล้วรีบส่งถุงเงินกลับคืนไป“พี่สะใภ้ทั้งสอง พวกท่านเก็บเงินไว้เถอะ ถ้าข้าใช้จ่ายหมดแล้วค่อยขอจากพวกท่านก็ได้”เฮ่อจือหร่านคิดว่า ต่อไประหว่างทางอาจไม่ราบรื่นนัก หากนางพลัดพรากจากครอบครัวหรือเกิดเรื่องอื่นขึ้น อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีเงินติดตัว ชีวิตย่อมจะไม่ล าบากนักพี่สะใภ้ทั้งสองไม่รู้ความตั้งใจของเฮ่อจือหร่าน จึงยืนกรานจะมอบเงินให้นางหลังจากถูกเฮ่อจือหร่านปฏิเสธอีกครั้ง ทั้งสองจึงจ าใจล้มเลิกความตั้งใจไปชั่วคราว แล้วกลับไปช่วยจัดการข้าวของต่อหลังจากต้องอยู่อาศัยกลางแจ้งมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้กินอาหารที่ปกติสักมื้อ ทุกคนจึงรู้สึกอิ่มเอมใจมากมีเพียงตระกูลเหอเท่านั้นที่ไม่มีเงินติดตัว พวกเขาจึงได้กินเพียงหมั่นโถวหยาบที่เจ้าหน้าที่แจกจ่ายให้
หลังจากได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ใน
