แม้เฮ่อจือหร่านจะไม่ได้เห็นกับตาว่าโม่จิ่วเยี่ยนั้นล่าสัตว์อย่างยากเย็นเพียงใด แต่พอเห็นสภาพแวดล้อมที่เช่นนี้ก็พอจะคาดเดาได้ฝนตกหนักท าให้การออกล่าสัตว์ป่าย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายเห็นได้ชัดว่าโม่จิ่วเยี่ยอยากปฏิเสธ นางจึงรีบพูดขึ้นว่า “ท่านพี่สมุนไพรก็ใกล้จะหมดแล้ว หากท่านออกไปล่าสัตว์พาข้าไปด้วยสิข้าจะได้เก็บสมุนไพรกลับมาด้วย”ด้วยเพราะโม่จิ่วเยี่ยรู้จักนางดี เขาจึงรู้ว่าที่นางพูดออกมานั้นไม่ใช่แค่ต้องการเก็บสมุนไพรเพียงอย่างเดียวแน่ ๆดังนั้น ค าปฏิเสธที่เกือบจะออกมาจากปากเขาจึงถูกกลืนกลับลงไปทันที่“ตกลง พวกเรารีบไปกันเถอะ”เผิงวั่งเห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่ปฏิเสธ จึงคิดไปเองว่าเขายอมตกลงตามค าขอของตนแล้วอย่างไรเสียตอนนี้เขาก็ไว้ใจคนทั้งสองเต็มที่ จึงไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะหลบหนีไปโม่จิ่วเยี่ยจูงมือนางเดินขึ้นเขา บนเส้นทางของภูเขาที่เฉอะแฉะเปียกลื่น ส าหรับเฮ่อจือหร่านที่ไม่มีวิชาตัวเบาจึงยิ่งเป็นเหมือนบททดสอบที่ยากล าบาก
โชคดีที่มีโม่จิ่วเยี่ยคอยจูงมือเล็ก ๆ ของนาง เฮ่อจือหร่านจึงไม่ลื่นล้มเฮ่อจือหร่านไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่พวกเขาสองคนจับมือกันแต่โม่จิ่วเยี่ยกลับรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเขาก้าวเดินน าทาง รู้สึกได้ถึงไอความร้อนผ่าวบนใบหน้าเป็นระยะ กระทั่งหัวใจก็ยังเต้นเร็วจนควบคุมไม่ได้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกแบบนี้หลังจากสัมผัสตัวเฮ่อจือหร่าน มันท าให้เขาอดไม่ได้ที่จะให้คว
