้ความรู้สึกสบายใจเช่นนี้จบลง โม่จิ่วเยี่ยจึงเลือกที่จะแกล้งหลับต่อไปทว่ายิ่งเฮ่อจือหร่านพยายามขยับตัวอย่างระมัดระวังมากเท่าไหร่นางก็ยิ่งประหม่ามากขึ้นเท่านั้น และในตอนที่ขยับตัว หัวเข่าของนางกลับไปสัมผัสสิ่งที่ไม่ควรสัมผัสเข้าอย่างจัง
ถึงแม้ในชาติก่อนนางจะครองตัวเป็นโสดมาตลอดยี่สิบสี่ปี แต่นางก็รู้ดีว่ามันคืออะไรเฮ่อจือหร่านเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจในเวลาเดียวกัน โม่จิ่วเยี่ยก็เผลอครางในล าคอทั้งคู่สบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะขยับตัวถอยหลังทันทีอย่างรู้ใจโชคดีที่ด้านหลังเฮ่อจือหร่านเป็นก าแพง นางจึงขยับถอยห่างได้มากเท่าที่ต้องการแต่เป็นโชคร้ายส าหรับโม่จิ่วเยี่ย เขาเผลอสะดุ้งมากเกินไปจนร่างทั้งร่างล้มลงไปกองกับพื้นยังดีที่เขามีวรยุทธติดตัว จึงพลิกกายกลับมายืนบนพื้นได้อย่างมั่นคง ไม่เช่นนั้นคงเสียหน้าให้นางได้เห็นหลังเห็นโม่จิ่วเยี่ยยืนนิ่งเหมือนเด็กหนุ่มที่ท าอะไรไม่ถูก เฮ่อจือหร่านก็อดข าไม่ได้แต่นางพยายามข่มกลั้นมันเอาไว้เพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขินนี้ นางจึงหลุดปากพูดออกไปว่า“สามีภรรยาจะกอดกันบ้างมันก็เรื่องธรรมดา ท่านอย่าท าเป็นตื่นเต้นไปหน่อยเลย”ค าพูดนี้ ส าหรับบุรุษอย่างโม่จิ่วเยี่ย ฟังแล้วรู้สึกขัดหูอยู่ไม่น้อย
ประโยคนี้ควรจะเป็นเขาที่พูดสิ ท าไมถึงถูกนางชิงพูดไปเสียก่อน“ข้ารู้ ข้ายังติดค้างคืนเข้าหอกับเจ้าอยู่ รอให้ไปถึงซีเป่ยและตั้งรกรากที่นั่นได้เมื่อไหร่ ข้าจะชดเชยให้เจ
