ภายในห้องเงียบสงัด จางเถี่ยได้สติกลับมา เขามองใบหน้าที่ซีดขาวของหญิงสาวด้วยความเจ็บปวด
“หัว…หน้า!!”
เสียงของเขาสั่นเครือ
เขามองหลินอันผู้เย็นชาอย่างไม่อยากจะเชื่อ สองมือสั่นระริก พยายามจะเข้าไปอุ้มศีรษะของหญิงสาวขึ้นมา
ท่ามกลางกองเลือด ร่างของโม่หลิงโงนเงนแล้วล้มลง
เวินหย่าตัวสั่นสะท้าน รู้สึกราวกับภาระบนร่างกายได้หายไปสองส่วน
“หลิน…อัน?”
เธอเอ่ยชื่อเขาออกมาทีละคำ…ทีละคำ…
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลินอันถึงได้ลงมือฆ่าโม่หลิงอย่างเลือดเย็น
“ทำไม? ทำไมไม่พาโม่หลิงหนีไปก่อน!?”
“เราให้อวิ๋นหลินย้อนอดีตโม่หลิงอีกคนก็ได้นี่…”
มือยังคงกุมกันอยู่ แต่เธอรู้สึกว่าหลินอันที่อยู่ข้างกายช่างดูแปลกหน้าไปเสียแล้ว
หวงไห่เทามองใบหน้าด้านข้างของหลินอัน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
เพราะไม่อยากจะเสี่ยงแม้แต่น้อย…ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นจริงหรือเท็จ ท่านหลินอันก็เลือกที่จะฆ่าสหายของตนเองอย่างนั้นหรือ?
เด็ดขาด…เลือดเย็น…เหี้ยมโหด…
นี่คือสิ่งที่ท่านลุงอยากจะให้ตนเองเรียนรู้งั้นหรือ…
ในดวงตาของเขาพลันฉายแววเข้าใจที่แปลกประหลาด
หลินอันมองออกถึงความคิดของคนอื่นๆ แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
ข้อมือของเ
