หมาป่าตากแห้งทั้งหมดก็ถูกย่างเสร็จเรียบร้อยด้วยน ้าพักน ้าแรงของเหล่าสตรีทั้งหลายเผิงวั่งตัดสินใจทันทีว่าจะเก็บส่วนหนึ่งไว้ส าหรับให้ทุกคนกินส่วนที่เหลือจะน าไปขายที่เมืองใกล้เคียงในเช้าวันพรุ่งนี้เฮ่อจือหร่านคิดอยากจะพูดคุยกับเผิงวั่งสักหน่อย เพื่อขอให้นางติดตามไปที่เมืองและจะได้ซื้อของใช้ที่จ าเป็นด้วยแต่ใครจะรู้ ก่อนนางจะเอ่ยปากถามหาเขา เผิงวั่งกลับมาหานางก่อนเสียแล้ว“น้องสะใภ้ พรุ่งนี้พี่จะเข้าเมือง ถ้าเจ้ากับน้องชายโม่สนใจ จะไปพร้อมกันก็ได้”
เขารู้ว่าครอบครัวของเฮ่อจือหร่านที่มาส่งนางคงมอบตั๋วเงินให้อีกฝ่ายไม่น้อยเมื่อในมือมีเงิน การซื้อข้าวของเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่แปลกอะไร“ตกลง พรุ่งนี้ข้าจะไปด้วย จะได้ซื้อข้าวของกลับมาเสียเลย”เฮ่อจือหร่านตอบพร้อมรอยยิ้ม เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริง ๆ นางหวังอะไรก็ได้อย่างนั้น ยังไม่ต้องเอ่ยปาก ข่าวดีก็วิ่งเข้ามาหาเองโม่จิ่วเยี่ยเองก็อยากติดตามเฮ่อจือหร่านไปที่เมืองด้วย แต่เขากังวลว่า หากเมืองหลวงส่งมือสังหารมาตอนนี้ คนในบ้านที่ไร้ก าลังป้องกันตัวจะตกอยู่ในอันตราย“ข้ายังบาดเจ็บอยู่ ไม่อาจไปด้วยได้”เผิงวั่งไม่ได้คิดอะไรมาก คิดเพียงว่าโม่จิ่วเยี่ยพูดความจริง“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ เส้นทางเข้าเมืองยังไกลพอสมควร พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันตั้งแต่เช้ามืดเลย”หลังจากส่งเผิงวั่งออกไปแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงกลับมาพักผ่อนในกระโจม นางจึงเข้าไปในพื้นที่มิติอีกครั้ง
