แม้ว่าภายในห้องพยาบาลของนางจะมีอาวุธร้อน*[1]อยู่หลายชนิด แต่ก็รู้ดีว่าอาวุธเหล่านี้ไม่ควรน ามาใช้งานจนกว่าจะถึงเวลาจ าเป็น เพราะมันเป็นสิ่งที่ผู้คนไม่เคยพบเห็นมาก่อน หากน าออกมาใช้ คงคิดหาค าอธิบายที่มาที่ไปของมันได้ล าบากหลังจากท่องอยู่ในแอปเถาเป่าสักพัก เฮ่อจือหร่านก็ตัดสินใจซื้อเกาทัณฑ์แขนเสื้อ*[2]มาสองอันด้วยราคาหนึ่งพันหยวนแม้ว่าสิ่งนี้จะไม่มีพลังท าลายล้างที่รุนแรงเท่ากับปืน แต่ก็มีข้อดีคือสามารถปกปิดได้ง่ายแม้จะใช้ต่อหน้าคนอื่นก็จะไม่ก่อให้เกิดความสงสัย แค่อาจท าให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจเท่านั้นหลังจากซื้อเกาทัณฑ์แขนเสื้อเสร็จ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกง่วง จึงคิดว่าจะพักผ่อน เพราะยังมีสินค้าอีกมากมายในพื้นที่มิติที่รอให้ขายไปอยู่ นางไม่ได้รีบร้อนที่จะเติมสินค้าเพิ่มในตอนนี้เมื่อดึงจิตส านึกกลับมา นางก็เริ่มข่มตานอนเดิมทีคิดว่าจะเป็นค ่าคืนอันเงียบสงบ แต่ในขณะที่ทุกคนก าลังหลับใหล โม่จิ่วเยี่ยก็ลุกขึ้นนั่งทันที่ในเวลาเดียวกัน เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกถึงความผิดปกติเช่นกัน นางจึงรีบลุกขึ้นตามแต่ก็ช้ากว่าโม่จิ่วเยี่ยไปเพียงครึ่งก้าว
“เหมือนข้าจะได้ยินเสียงหมาป่าร้อง”ราวกับเพื่อยืนยันการตัดสินใจของเขา เฮ่อจือหร่านเอ่ยขึ้นเบา ๆ“ใช่แล้ว มันเป็นเสียงหมาป่าจริง ๆ”ขณะที่พูด โม่จิ่วเยี่ยก็เปิดม่านเดินออกไปข้างนอก เฮ่อจือหร่านรีบเดินตามเขาไปติด ๆตอนนี้พวกเจ้าหน้าที่ที่คอยดูแลความปลอดภัยก็พบความผิ
