่อยให้พวกท่านตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน”โม่จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าไฟย่อมต้องมอดดับลงในที่สุด
เขาจ้องมองเฮ่อจือหร่านอย่างลึกซึ้ง แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า“ข้าจะออกไปไล่ฝูงหมาป่าพวกนั้น เจ้าอยู่ที่นี่คอยคุ้มครองทุกคนก็พอ”ถึงแม้เฮ่อจือหร่านจะรู้ถึงความสามารถของโม่จิ่วเยี่ย แต่เมื่อได้ยินเสียงหมาป่า ก็พอจะเดาได้ว่าพวกมันต้องมีจ านวนไม่น้อยแน่ ๆต่อให้เขาจะมีฝีมือร้ายกาจ แต่การรับมือกับหมาป่าจ านวนมากขนาดนั้น คงไม่สามารถท าได้ราบรื่นแน่นอนยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่มีอาวุธติดตัวเลยด้วย“ไม่ได้ พวกเราต้องไปด้วยกัน ท่านเชื่อใจข้าสิ ข้าสามารถช่วยท่านได้”โม่จิ่วเยี่ยมองเห็นว่าแววตาของเฮ่อจือหร่านนั้นแน่วแน่มากเพียงใดหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ไม่ปฏิเสธนางต่อ“เจ้าจะไปกับข้าก็ได้ แต่ห้ามอยู่ห่างจากข้าเกินสามก้าวเด็ดขาดหากเจออันตราย ข้าจะได้ช่วยเจ้าทันเวลา”“ตกลง” เฮ่อจือหร่านตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยพวกเขาสองคนปลอบใจคนสกุลโม่อีกสองสามประโยค ก่อนจะวิ่งออกไปนอกวงล้อมไฟพร้อมกัน
ทันทีที่ก้าวผ่านวงล้อมไฟ เฮ่อจือหร่านก็นึกถึงเกาทัณฑ์แขนเสื้อจากนั้นในมือนางก็มีเกาทัณฑ์แขนเสื้อเพิ่มขึ้นมาสองอันทันที่ขณะโม่จิ่วเยี่ยก าลังมองมา เฮ่อจือหร่านก็โยนเกาทัณฑ์แขนเสื้อให้เขา พร้อมกับบอกวิธีใช้อย่างรวดเร็วถึงแม้โม่จิ่วเยี่ยจะเพิ่งเคยเห็นสิ่งนี้เป็นครั้งแรก แต่ด้วยความที่เขาชื่นชอบอาวุธทุกชนิด จึงท าให้เรียนรู้วิธีใ
