น พวกเราคงต้องตายด้วยคมเขี้ยวของหมาป่ากันหมดแน่”ค าพูดของเผิงวั่งไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ด้วยความสามารถของเจ้าหน้าที่อย่างพวกเขา คงไม่อาจขับไล่ฝูงหมาป่าได้อย่างแน่นอนโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมากมายนัก แค่พยักหน้าให้เผิงวั่งเล็กน้อย จากนั้นก็จูงมือเฮ่อจือหร่านเพื่อกลับไปดูคนในครอบครัว
แต่ตอนนั้นเองก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากตระกูลเซี่ย “หลินเอ๋อร์!หลินเอ๋อร์ของข้าหายไปไหน!”เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยมองหน้ากันอย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งไปที่นั่นเผิงวั่งก็รีบน าก าลังเจ้าหน้าที่ตามไป“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”สะใภ้ลู่มารดาของเซี่ยหลินร้องไห้น ้าตาไหลพราก พอถูกถามนางก็พูดด้วยความตื่นตระหนกว่า “หลินเอ๋อร์หายไป หลินเอ๋อร์! เจ้าอยู่ไหน รีบออกมาเร็วเข้า อย่าท าให้แม่ตกใจ…”แต่น่าเสียดายที่ไม่มีเสียงตอบรับจากการเอ่ยเรียกของนางเลยเผิงวั่งมองบุรุษในตระกูลเซี่ยด้วยสายตาเข้มข้น“ตอนที่พวกเราก าลังขับไล่ฝูงหมาป่า พวกเจ้าท าอะไรกันอยู่!”เซี่ยหมิงรีบอธิบายว่า “ท่านเจ้าหน้าที่ พวกเรากลัวว่าพวกท่านจะต้านไม่ไหว จึงช่วยกันหาก้อนหินมาถือเอาไว้ คอยระวังไม่ให้พวกหมาป่าบุกเข้ามา”สะใภ้ลู่กล่าวเสริมว่า “หลินเอ๋อร์อยู่ข้าง ๆ ข้ามาตลอด แต่หลังจากที่สามีข้ากับน้องสามีออกไปช่วยคนอื่น พวกเราก็กังวลเรื่องความปลอดภัย จึงเอาแต่สนใจพวกเขา จนลืมไปว่าหลินเอ๋อร์อยู่ที่ไหน หลินเอ๋อร์ เป็นความผิดของแม่เองที่ดูแลเจ้าไม่ดี ฮื
