ยงเรียบนิ่ง“พวกเราเกิดวันเดียวกัน ตั้งแต่เด็กข้าก็ถูกองค์จักรพรรดิทรงเลือกให้ไปเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ของเขา ก่อนอายุสิบหกก็พูดได้
ว่านอกจากตอนนอนแล้ว พวกเราก็แทบจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลาความสัมพันธ์ของพวกเรานั้นถือว่าแน่นแฟ้นมาก ทุกคนรวมถึงจักรพรรดิซุ่นอู่ต่างก็คิดว่าในอนาคตข้าจะกลายเป็นก าลังส าคัญให้องค์ชายสามได้ขึ้นครองราชย์”เมื่อได้ยินดังนั้น เฮ่อจือหร่านก็ยิ่งมึนงงหนักเข้าไปใหญ่“ความสัมพันธ์ของพวกท่านดีขนาดนี้ เหตุใดเขาถึงยังส่งคนมาขัดขวางท่านอีกเล่า”“หลังจากที่ข้าตามสองคนนั้นไปถึงลานบ้านหลังนั้น ก็ลอบฟังบทสนทนาของพวกเขาแล้ว ตามที่หลี่ลู่พูดมา สาเหตุเป็นเพราะข้ารู้เรื่องของหนานฉีมากเกินไป พวกเขากลัวว่าข้าจะน ามันไปเปิดเผยจึงส่งสายลับมาแฝงตัวอยู่ในหน่วยเจ้าหน้าที่ แต่ไม่คิดว่าหลี่หู่จะท าลายความตั้งใจเดิมของพวกเขาเพราะหลี่โหรวเอ๋อร์ จากการคอยจับตามองจึงกลายเป็นลงมือลับหลัง”ส าหรับสิ่งที่โม่จิ่วเยี่ยเล่ามาทั้งหมดนี้ เฮ่อจือหร่านไม่ได้เชื่อไปเสียทั้งหมดในเมื่อพวกเขามีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น หนานฉีควรจะไว้ใจโม่จิ่วเยี่ยสิ เขาไม่จ าเป็นต้องส่งคนมาสอดแนมด้วยซ ้า เขาควรให้ความช่วยเหลือบ้าง แบบนี้ต่างหากจึงจะสมเหตุสมผล
แต่ดูจากบันทึกในประวัติศาสตร์แล้ว เฮ่อจือหร่านไม่ได้ตั้งใจจะประเมินหนานฉี เพียงแค่อยากบอกความคิดของตัวเองออกมาให้เขารู้“ก่อนที่จวนฮู่กั๋วกงจะถูกรื้อค้น หนานฉีไม่น่าไม่ได้ย
