หลี่เหลียงก าลังพาบุตรชายสองคนไปเอาเรื่องกับตระกูลเหอ แต่เมื่อเห็นเหล่าบุตรสาวไม่รักดีของตัวเองก าลังตบตีกันอีกครั้ง เขาก็ปวดหัวขึ้นมาทันที่เขาไม่มีเวลาสนใจค าด่าทอของตระกูลเหอ รีบพาบุตรชายไปห้ามทัพคนในครอบครัวตัวเองแทนตระกูลเหอเห็นเหตุการณ์นี้เจ้าก็รู้สึกสะใจขึ้นมาในทันที่ตอนนี้หลี่โหรวเอ๋อร์แทบไม่เหลือสภาพความเป็นคนแล้วใบหน้าที่ถูกเฮ่อจือหร่านตบจนเหมือนหัวหมูตั้งแต่แรก ตอนนี้มีรอยข่วนนับไม่ถ้วนเพิ่มขึ้นมาอีก ยิ่งชวนให้คนที่พบเห็นรู้สึกขนลุกขนพองหลี่เหลียงมองภาพตรงหน้า เขาแทบจะหายใจไม่ทันเพราะความโมโห“หลี่โหรวเอ๋อร์ ข้านึกเสียใจนักที่เคยคิดว่าเจ้าประพฤติตัวไม่เลวจึงคิดจะช่วยเจ้าให้ได้สมใจหวัง แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า เจ้าก็เป็นแค่ของไร้ประโยชน์ที่ใช้การไม่ได้ ทั้งชีวิตมีแต่ความพ่ายแพ้!”เมื่อบิดาที่ปกติมักชื่นชมตนเองด่าทอเช่นนี้ หลี่โหรวเอ๋อร์ยิ่งเกลียดชังเฮ่อจือหร่านมากขึ้น
ถ้าไม่ใช่เฮ่อจือหร่านไปช่วยชีวิตโจวเหล่าปา หลี่หู่ก็คงไม่ถูกส่งไปที่ว่าการนางคิดว่าถ้ายกตัวเองให้หลี่หู่ จะได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างออกไปบ้างแต่สุดท้าย ทุกอย่างก็ถูกเฮ่อจือหร่านนังสารเลวคนนั้นท าให้เสียเรื่องหมดหลี่โหรวเอ๋อร์ก ามือแน่น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยพึมพ าว่า“เฮ่อจือหร่าน ข้าจะต้องท าให้เจ้าตายอย่างทรมานที่สุดให้ได้”………ในห้องครัวของโรงเตี๊ยม กลิ่นหอมของอาหารเย็นลอยตามลมมาซี่โครงหมูตุ๋นที่เฮ่อจือหร่านท าเอ
