หากโม่จิ่วเยี่ยยังรังเกียจเจ้าเพราะเรื่องนี้ ข้าสามารถรับผิดชอบ…”“พอแล้ว ขอแค่ท่านออกมาชี้แจงเรื่องนี้ให้กระจ่าง เรื่องอื่นก็ไม่ต้องให้คุณจัดการ”ไม่ต้องคิดนางก็รู้ว่าโจวเหล่าปาต้องการจะเอ่ยสิ่งใดเฮ่อจือหร่านไม่อยากฟังเรื่องรับผิดชอบหรือไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น นางแค่ช่วยชีวิตคน และนางก็พูดอย่างชัดเจนแล้วว่า ระหว่างพวกเขาก็ไม่ได้สัมผัสกันเลยแม้แต่น้อยถึงแม้โจวเหล่าปาจะกล่าวเช่นนั้นด้วยความหวังดี แต่เฮ่อจือหร่านก็ไม่อยากฟังอยู่ดีโจวเหล่าปายกมือขึ้นยอมแพ้โดยสัญชาตญาณ
“ได้ ๆ ข้าจะไม่พูดแล้ว รับรองว่าต่อไปจะไม่พูดอีก…”สตรีนางนี้ต้องเป็นแม่เสือกลับชาติมาเกิดแน่ เขาไม่กล้ายุ่งกับนางจริง ๆ“ไม่พูดอย่างเดียวยังไม่พอ ต่อไปท่านห้ามแม้แต่จะคิดถึงเรื่องนี้ด้วย” เฮ่อจือหร่านเตือนเขาอย่างเผด็จการตอนนี้นางลืมไปแล้วว่าตนเองยังเป็นนักโทษเนรเทศอยู่เผิงวั่งเห็นว่าถึงเวลาเหมาะสมแล้ว จึงรีบเป็นคนกลางเอ่ยขึ้นมา“พอแล้ว ๆ เรื่องนี้ข้าเป็นพยาน พวกเราถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น และวิธีช่วยชีวิตคนของเฮ่อจือหร่านก็ไม่เลว หากเป็นไปได้ เจ้าก็ช่วยสอนพวกเราบ้าง เผื่อระหว่างทางเจออันตรายอะไร พวกเราจะได้ช่วยเหลือตนเอง”“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา เจ้าหน้าที่เผิงอยากเรียนวิธีผายปอดเมื่อไหร่ก็มาหาข้าได้ตลอด”หลังเรื่องราวได้รับการแก้ไข เฮ่อจือหร่านไม่อยากอยู่ที่นี่ต่ออีกแม้แต่ชั่วขณะ นางบอกลาเผิงวั่งแล้วหันหลังจากไปทันที่ทว่านางเพิ่งเ
