ลงมือไม่สะดวกเท่าไหร่”“การลงมือท าไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ข้ามีวิธีของตัวเอง แต่ตอนนี้ข้าก่อเรื่องไปแล้ว ถึงแม้จะหาตัวคนที่ต้องการท าร้ายสกุลโม่ได้จริง ๆแล้วจะท าอย่างไรได้เล่า”เฮ่อจือหร่านสามารถรับรู้ได้ว่าค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยแฝงไปด้วยการปล่อยวางและยอมแพ้อยู่บ้าง“ด้วยฝีมือของเจ้า การแก้แค้นคงไม่ใช่เรื่องยากใช่หรือไม่ และข้าเพียงสงสัยว่าเบื้องหลังของหลี่หู่อาจจะเป็นคนเดียวกับคนที่วางยาพิษในจวนสกุลโม่ก็ได้”เมื่อถูกย ้าเตือนเช่นนี้ ความคิดของโม่จิ่วเยี่ยก็กระจ่างขึ้นมาทันที่ พร้อมความเกลียดชังและความรู้สึกไม่เป็นธรรมที่พุ่งทะลักขึ้นมาในใจ“เจ้าพูดมีเหตุผล เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะหาทางออกไปและจับตาดูหลี่หู่ไว้”
เฮ่อจือหร่านเห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยตัดสินใจได้แล้ว จึงออกไปช่วยงานสตรีข้างนอกท ากระโจมต่อนางเพิ่งจะออกมาจากในห้อง ก็เห็นเจ้าหน้าที่ก าลังมัดตัวหลี่หู่ด้วยเชือก แล้วผลักเขาไปนอกโรงเตี๊ยมในปากของหลี่หู่ถูกอุดด้วยผ้าขาดจนเขาส่งเสียงไม่ได้ ได้แต่มองไปยังเจ้าหน้าที่เหล่านั้นด้วยสายตาอ้อนวอนความสัมพันธ์ระหว่างเหล่าเจ้าหน้าที่กับโจวเหล่าปาไม่อาจเทียบได้กับหลี่หู่ซึ่งเข้าหน่วยมาได้เพียงปีเดียวหลังจากเห็นโจวเหล่าปาต้องเกือบตายเพราะเขา พวกเขาก็เกลียดชังหลี่หู่แล้ว ยังจะใจอ่อนกับเขาได้อย่างไรจางชิงเห็นหลี่หู่ดื้อดึง จึงยกเท้าถีบเขาทีหนึ่ง“เจ้าอยู่นิ่ง ๆ หน่อย ไว้เจอนายอ าเภอแล้ว เจ้าจะร้องขออภัยอย่างไรก็เ
