แล้ว เผิงวั่งก็รู้สึกว่าการตำมหาโจวเหล่ำปำเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุดเขำมองหลี่หู่แล้วถำมเสียงเข้ม “หลี่หู่ โจวเหล่ำปำอยู่ที่ใด”แววตำของหลี่หู่วูบไหวเพียงชั่วครู่ หากไม่ได้สังเกตให้ดีก็คงไม่สังเกตเห็นแต่ท่ำทำงอันผิดสังเกตนี้กลับไม่รอดพ้นสายตำเฮ่อจือหร่านไปหลี่หู่รวบรวมสติได้อย่ำงรวดเร็ว ตราบใดที่เขำยังยืนยันว่าโจวเหล่ำปำไปตำมหาเฮ่อจือหร่าน ก็ไม่มีทำงแสดงพิรุธออกมาได้อีกอย่ำงตอนนี้โจวเหล่ำปำคงจะตำยไปแล้ว“หัวหน้ำ พี่ปำไปตำมหานางจริง ๆ ข้าไม่ได้โกหก”
เผิงวั่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ก็ยังอดทนถำมต่อ“พวกเจ้ำแยกทำงกันตรงไหน”เฮ่อจือหร่านเห็นเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จึงเริ่มเป็นห่วงว่าโจวเหล่ำปำอาจจะเป็นอันตรายถ้ำเผิงวั่งยังคงถำมเช่นนี้ต่อไป ไม่เพียงไม่ได้ข้อมูลที่มีประโยชน์แต่ยังจะเสียเวลาช่วยเหลือคนไปด้วยก่อนหลี่หู่จะคิดคำพูดออกมา เผิงวั่งก็ถูกเฮ่อจือหร่านเชิญไปยังจุดที่ห่ำงจากกลุ่มคนแล้วหลี่หู่เห็นหัวหน้ำออกไปกับเฮ่อจือหร่าน ในใจเขำรู้สึกถึงความอันตรายทันที่เห็นได้ชัดว่าหัวหน้ำไม่เชื่อคำพูดของเขำ ไม่เช่นนั้นจะตำมเฮ่อจือหร่านไปได้อย่ำงไร“หัวหน้ำ ท่านอย่ำไปเชื่อคำพูดของนางผู้นี้”เผิงวั่งจ้องหลี่หู่ด้วยสายตำเย็นชำ ก่อนจะหันมองเฮ่อจือหร่าน“เจ้ำรู้หรือไม่ว่าโจวเหล่ำปำอยู่ที่ใด”“ข้าไม่รู้ แต่ข้ามีวิธีที่จะทำให้หลี่หู่พูดความจริง”“วิธีอะไร” เผิงวั่งเร่งให้นางรีบบอก
“ข้าเคยเรียนวิชำลับอย่ำงหนึ่งที่สาม
