เมื่อทั้งสองตกลงกันแล้ว สะใภ้สามจึงยื่นเงินให้โจวเหล่ำปำตำมความตั้งใจของเฮ่อจือหร่าน นางอยากให้ทุกคนอยู่ห้องพักสิบคนด้วยกัน แบบนี้จะได้ดูแลซึ่งกันและกันหากเจออันตรายอะไร นางกับโม่จิ่วเยี่ยก็จะปกป้องได้ทันท่วงที่แต่กลับถูกสะใภ้สามจัดการตัดหน้ำไปก่อนในเมื่อแม่สามีกับพี่สะใภ้รองเป็นคนจัดเตรียม โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้คัดค้ำนอะไร นางเองก็ไม่คิดจะสร้ำงปัญหาเพิ่มแค่อยู่ห้องเดียวกับโม่จิ่วเยี่ยเท่านั้น ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ นางเพียงปูที่นอนบนพื้นก็เรียบร้อยแล้วเผิงวั่งรับเงินจากสะใภ้สามไป แล้วหันมองคนอีกสองสามตระกูล“ยังมีใครต้องการห้องพักอีกบ้ำง”พวกเขำล้วนอยากได้ห้องพัก ใครบ้ำงจะอยากอาศัยเพิงข้างนอกอยู่ เช่นนั้นแล้วมันจะต่ำงจากการนอนกลางแจ้งตรงไหนกันแต่น่ำเสียดำยที่พวกเขำไม่มีเงินสักแดง คงจ่ำยค่ำห้องพักไม่ไหวเฮ่อจือหร่านฉวยโอกำสนั้นเดินมาข้าง ๆ สะใภ้รอง และลอบยัดเงินหนึ่งตำลึงให้นาง“พี่สะใภ้รอง ท่านไปขอห้องพักให้ตระกูลเซี่ยเถอะ!”
สะใภ้รองรับเงินหนึ่งตำลึงที่ดูไม่เห็นค่ำในยามปกติ ในใจพลันรู้สึกเหมือนมันหนักเป็นพันชั่ง“ขอบคุณเจ้ำแทนพวกเขำแล้ว น้องสะใภ้เก้ำ”ตอนนี้นางไม่ได้เกรงใจเฮ่อจือหร่านอีก เพราะมันเป็นสิ่งที่ตระกูลเซี่ยต้องการอย่ำงยิ่งถึงแม้ว่าตระกูลเซี่ยจะมีสิบกว่าชีวิต แต่การแออัดเบียดเสียดกันอยู่ คงยังดีกว่าต้องอยู่ข้างนอกไม่ใช่เพราะเฮ่อจือหร่านตระหนี่ถี่เหนียวถึงอย่ำงไรความสัมพันธ์ระหว่า
